Απάτες όμως κάνουν μόνον οι απατεώνες.
………………………..
Τι έγινε, παίδες;
Ανακαλύπτουμε πάλι την Αμερική;
Προς τι φύονται έτσι σαν χλωμοί κι ήδη νεκροί ασφόδελοι οι προσδοκίες;
Δεν μάθατε τίποτε απ’ την περίπτωση Κλίντον;
Δεν σας έκαψαν λιγάκι την ψυχή οι ωδές που συνθέτατε τότε και ύστερα σας επέστρεψαν μπούμερανγκ – βόμβες στα κεφάλια,
κεφάλια αλλωνών βεβαίως
αλλά λιγάκι μυαλό στο δικό μας το κεφάλι δεν θα βάλουμε ποτέ; Λίγη τσίπα μήπως;
Πάλι οι ίδιοι; πάλι τα ίδια;
………………………………
Ή μήπως θα χρειαστούν πάλι άλλα δέκα χρόνια για να ομολογήσουν τότε οι υμνωδοί ότι αυτό που υμνούν σήμερα ήταν πάλι ένα λάθος! πάλι μια διάψευση προσδοκιών κι ελπίδων!
Αλλά ποια διάψευση τότε;
Το ψέμα λέγεται τώρα!
Και από πολλούς λέγεται συνειδητά.
Αλλοιώς πώς εξηγείται άθεοι, «εκσυγχρονιστές» κι «αριστεροί» να καταπίνουν ως άλλην κάμηλο τη σωτηριολογική ρητορική περί τον Ομπάμα;
Οταν λέει ο νέος πρόεδρος ότι θέλει να κάνει ξανά ισχυρές τις ΗΠΑ στο εξωτερικό, το λέει για καλό;
Οταν λέει ότι θα κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί και να ενισχυθεί ο στρατός, το λέει διότι θέλει να προστατεύσει τους πιγκουίνους απ’ τη χαλαζόπτωση;
Κι αν αλλάζει το ηλίθιο δόγμα Μπους (όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας) με ένα νέο δόγμα συναίνεσης, είναι αυτό τόσον καινοφανές και ηθικότερο;
Η μετάβαση απ’ τους κατ’ ανάγκην ραγιάδες στους εθελοντές ραγιάδες είναι ένα τόσο σπουδαίο άλμα της ανθρωπότητας προς τα εμπρός, ώστε να πανηγυρίζουν ορισμένοι λες κι ο Ομπάμα διακήρυξε περικοπή των εξοπλισμών κι αναδίπλωση του αμερικανικού στρατού πίσω στην πατρίδα του;
Παραμυθιαζόμαστε;
Γιατί όχι;
Ποιος απ’ όσους έκαναν την ίδια προπαγάνδα για τον Κλίντον, τους βομβαρδισμούς και τις εισβολές, είχε το παραμικρό κόστος;
Είναι ο Ομπάμα ο πρώτος αφροαμερικανός Πρόεδρος; ε και λοιπόν; Λύθηκε έτσι (μετά 300 χρόνια αγωνίας) το πρόβλημα του ρατσισμού στις ΗΠΑ;
Αλλά και να είχε λυθεί, σιγά το κατόρθωμα!
Θα ήταν σαν να ανοίγει μετά 150 χρόνια προσπάθειας το ένα του μάτι ο εθελοτυφλών κι εμείς να πανηγυρίζουμε που κρατά το άλλο πεισματικά κλειστό.
Είναι δυνατόν να είναι ορισμένοι ευχαριστημένοι με το στοιχειώδες; να γιορτάζουν για το ελάχιστο;
Ναι!
Είναι κόλπο!
Διότι έτσι το σπουδαίο και αναγκαίο φαντάζει δύσκολο, μακρινό, ανέφικτο.
Μένει έτσι κανείς ευχαριστημένος με το εύκολο, το πιασάρικο, πλην όμως μίνιμουμ κι επιφανειακό, αφήνοντας τα σημαντικά όχι μόνον να χρονίζουν άλυτα αλλά εν τέλει να καταστρέφουν κι αυτά τα ολίγα, τα εύκολα, που λειτούργησαν ως άλλοθι για μια στάση λειψή, χωρίς φιλοδοξίες, φιλότιμο κι απαιτήσεις.
*****
Είναι όμως εντυπωσιακό! Ολοι αυτοί που κάνουν πλύση εγκεφάλου στον κόσμο (διότι δεν πρόκειται για τίποτα λιγότερο) ξέρουν πώς θα πολιτευθεί στην πραγματικότητα ο Ομπάμα.
Δεν είναι επί παραδείγματι ηλίθιοι για να μην αντιλαμβάνονται ότι η πρόσφατη εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα δεν ήταν η τελευταία πράξη του απερχόμενου Προέδρου, αλλά η πρώτη του ερχόμενου.
Ούτε από την άλλη είναι θέμα καλοπιστίας και καλής προαίρεσης η καλλιέργεια αυτών των ψευδαισθήσεων. Μάλιστα η συστηματική και ύστερα από τόσες προγενέστερες διαψεύσεις.
Καλοπροαίρετος μπορεί να ‘ναι κανείς στο σπίτι του ή όταν κάνει ευχές στα πεφταστέρια.
Οταν όμως ανέχεται (πόσο μάλλον όταν επαινεί) δολοφονικές πολιτικές ηπίου χαρακτήρα εν σχέσει με αγριότερες, τότε είναι απλώς περισσότερο υποκριτής από έναν κυνικό στο ενσυνείδητο του ψεύδους που ενώνει και τους δύο.
Πράγματι ο Μπους ήταν ηλίθιος. (Παρ’ ότι αυτοί που τον προσαγορεύουν έτσι τώρα, έδειχναν την ενόχλησή τους με εκείνους που τον αποκαλούσαν έτσι εγκαίρως.)
Είναι όμως αρκετό ότι ο Ομπάμα είναι έξυπνος, χαρισματικός και ρήτορας; Τα έξυπνα όπλα του ηλίθιου Μπους θα γίνουν μήπως πιο καλοκάγαθα στα χέρια του έξυπνου Ομπάμα;
Πράγματι ο Αμερικανικός λαός επένδυσε στον Ομπάμα όνειρα και προσδοκίες τις οποίες υιοθέτησαν, την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι, εκείνοι που ειδικεύονται πρώτα απ’ όλα στις προδοσίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 2.500 χρόνια.
Αυτοί λοιπόν που πανηγυρίζουν με «αθώα αφέλεια» και δοξολογούν πολύ «καθωσπρέπει» τον Ομπάμα, αντί καχύποπτοι και επιφυλακτικοί να παρατηρούν και να προσέχουν, όχι μόνον δεν ωφελούν σε κάτι τους πολίτες, αλλά για μιαν ακόμη φορά τους χρυσώνουν το χάπι, τη βόμβα, τη βαρβαρότητα…
ΣΤΑΘΗΣ Σ. Ελευθεροτυπία 22.Ι.2009 stathis@enet.gr
