«…για τον άνθρωπο δεν υπάρχει κανένα καλό που να μην τον κάνει δίκαιο, μυαλωμένο, ανδρείο κι ελεύθερο· και ότι δεν υπάρχει κανένα κακό που να μην προκαλεί τ’ αντίθετα».
ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ: Τα εις εαυτόν
Τόσο δύσκολο είναι να επανακτηθεί η Εθνική και η Αγροτική Τράπεζα; Ερχονται μαύρες μέρες
και η κυβέρνηση -η όποια κυβέρνηση- δεν διαθέτει εργαλεία να τις αντιμετωπίσει, ούτε όπλα
μόνον εξοπλισμούς -της μίζας και της συμφοράς- μπαμ να ακούγεται στον αέρα…
Είναι τόσο δύσκολο να αποκτήσει η χώρα εθνική στρατηγική για την παιδεία, στόχους για το μέλλον των παιδιών της; είναι ακατόρθωτο να αυξηθούν τα κονδύλια για την παιδεία και την έρευνα; -δεν λέω, είναι ταξική η κοινωνία, αλλά και η μαλθακία έχει τα όριά της: την αυτοκαταστροφή.
Είναι ακατόρθωτο να γίνει το σχολείο το στολίδι της κοινωνίας κι ο δάσκαλος πρόσωπο πάλι σεβαστό και καλοπληρωμένο; Είναι τρελό όνειρο να επικρατήσουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα οι αξίες κι όχι τα κολλητηλίκια -αυτή η ατράνταχτη δικτατορία των πονηρών και των μετρίων;
Είναι τόσο δύσκολο να ριχτούν λεφτά στα νοσοκομεία, να γίνουν προσλήψεις προσωπικού, να πάψει η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος από ένα λαίμαργο κι άρρωστο σύστημα προμηθειών; Χρειάζεται να αναστηθεί ο Ιπποκράτης για να τιμήσουμε τους σοβαρούς γιατρούς και να ατιμάσουμε τους κατεργάρηδες;
Πρέπει να ανακαλυφθεί ξανά ο τροχός για να δουλέψει σωστά μια εφορία, μια πολεοδομία, η οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία; Τόσο δύσκολο είναι να μη βαράει η Αστυνομία ό,τι κινείται;
Ερχεται κρίση! τι άλλο δηλαδή πρέπει να ‘ρθει για να σοβαρευτούν στοιχειωδώς τα δύο κόμματα του Ιανού, αντί να εκλογολογούν ακατασχέτως και να παροχολογούν με μικροπολιτικό μένος και επικοινωνιακή μανία;
Είναι τόσο δύσκολο να συνδεθεί η πρωτογενής παραγωγή με τον τουρισμό και την ευρύτερη παροχή υπηρεσιών, ώστε να αποκτήσουν τιμές και αγορά τα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, αντί να οργιάζει η αισχροκέρδεια εις βάρος και του παραγωγού και του καταναλωτή;
Είναι τόσον ανέφικτο κι ουτοπικό να ξαναποκτήσουν τον αυτοσεβασμό τους οι άνθρωποι με την αποκατάσταση της εργασίας και τον σεβασμό τού επιχειρείν, ώστε να ανθήσουν η δημιουργικότητα και η παραγωγικότητα;
Ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάκτυλό μας για να κονομάνε οι άρπαγες εις βάρος των σοβαρών επιχειρηματιών, ως πότε θα ταπεινώνονται οι εργάτες. Με ραγιάδες και χωρίς ένα στοιχειώδες αξιοπρέπειας στο συνανήκειν καμμιά χώρα δεν αντέχει επί μακρόν -πόσω μάλλον εν όψει κρίσης.
Είναι τόσον αδιανόητο να επανεφεύρουμε τα γράμματα, να ξανακάνουμε όνειρα, να ακούσουμε πάλι τα παιδιά και τους ποιητές;
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Ι.2009 stathis@enet.gr
ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΣΤΑΘΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΙΑΤΟΥΣ (ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ)
ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΑΛΛΩΣΤΕ..(ΩΣ ΠΟΤΕ ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ;)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/01/2009
