Διαδήλωση ενάντια στην τρομοκρατία; Τι θέλουμε να αποδείξουμε; Και σε ποιον;

`

(του Κώστα Λεγάκη)

30/10/2009 Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

ια άλλη μια φορά τα στελέχη της «Ανανεωτικής» Πτέρυγας του ΣΥΝ έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Το πρόσωπο της καθωσπρέπει, «θεσμικής», καθεστωτικής αριστεράς.

Με απευθείας ανακοίνωση στα ΜΜΕ μας ενημέρωσαν ότι προτίθεται να προτείνουν στην σημερινή ΠΓ του ΣΥΝ τη διοργάνωση διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.

Τα ερωτήματα είναι πολλά:

1. Γιατί η ΑΠ επιλέγει να δημοσιοποιήσει την πρόθεσή της να κάνει μια πρόταση; Έτσι παράγεται η πολιτική πια εντός του ΣΥΝ; Μέσω των Μέσων;

Ως άνθρωπος που από τα μικράτα του συμμετέχει στην αριστερά και τις διαδικασίες της, είχα την εντύπωση ότι οι οποιεσδήποτε προτάσεις, πρώτα συζητούνται με τους συντρόφους μας και μετά δημοσιοποιούνται. Η επιλογή της ανακοίνωσης στα ΜΜΕ μιας πρότασης που απευθύνεται σε συντρόφους, μόνο τον χαρακτήρα του εκβιασμού μπορεί να έχει.

2. Τι θα εξυπηρετήσει μια τέτοια διαδήλωση;

Διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις κάθε είδους γίνονται με σκοπό να πιέσουν κάποιον να πάρει ή να αλλάξει μια απόφαση, μια πολιτική, μια πρακτική. Κινητοποιήσεις γίνονται για να κερδίσεις κάτι. Δεν γίνονται για το θεαθήναι, μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας! Άρα διαδηλώνεις μόνο ενάντια σε κάτι που είναι απτό. Που έχει όνομα, που έχει πρόσωπο. Η κρατική τρομοκρατία π.χ. είναι μια τέτοια περίπτωση. Η ΕΤΑ, επίσης, στην Ισπανία, είναι μια άλλη τέτοια περίπτωση. Όσο τρομοκρατική κι αν είναι η δράση της, η ΕΤΑ διεκδικεί έναν «θεσμικό» ρόλο στα πράγματα. Υπολογίζει στη λαϊκή υποστήριξη και άρα λαμβάνει υπόψη της της τη λαϊκή αντίδραση. Στην ελληνική πραγματικότητα όμως, με ανθρώπους που σκοτώνουν για νεφελώδεις λόγους, που δεν ξέρουμε ούτε τι διεκδικούν, ούτε εάν είναι «αγνοί» επαναστάτες ή απλοί προβοκάτορες, μια τέτοια κινητοποίηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι απλοί εγκληματίες. Δεν διεκδικούν καμιά λαϊκή «νομιμοποίηση», δεν διεκδικούν ερείσματα στον κόσμο. Όπως δεν διεκδικεί ούτε ο ληστής, ούτε ο βιαστής. Τι νόημα θα είχε μια κινητοιποίηση ενάντια στη Ληστεία ή ενάντια στον Βιασμό; Κινητοποιήσεις δηλαδή ενάντια σε μία έννοια; Μήπως οι ληστές ή οι βιαστές θα σταματήσουν να τελούν τις συγκεκριμένες πράξεις επειδή κατέβηκαν μερικές χιλιάδες στο δρόμο και διαμαρτυρήθηκαν; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!

…Άρα είναι εκ του πονηρού το ερώτημα που θέτουν οι φωστήρες της τηλεδημοσιογραφίας και οι ακροδεξιοί τηλεστάρ, για το πώς θα αντιδράσει η αριστερά απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Οι ίδιοι άραγε πώς αντιδρούν; Αυτοί γιατί δεν κάνουν καμιά κινητοποίηση;

3. Τι θέλουμε να αποδείξουμε; Και σε ποιον;

Μήπως το μόνο που θέλουμε να αποδείξουμε είναι ότι είμαστε «καλά παιδιά»; Μα είναι παγκοίνως γνωστό, από την εκατόχρονη και πλέον δράση της αριστεράς στην Ελλάδα, ότι ουδέποτε δικαιολόγησε ή εφάρμοσε πρακτικές ατομικής τρομοκρατίας. Η αριστερά (όλων των αποχρώσεων) πάντα έβλεπε τη λύση των προβλημάτων μέσα από μαζικές διαδικασίες, μέσα από λαϊκές κινητοποιήσεις. Η αριστερά και οι αριστεροί έχουν υποστεί τρομοκρατικές πρακτικές. Έχουν διωχθεί, έχουν βασανιστεί, έχουν εκτελεστεί και είναι οι τελευταίοι που δεν θα υπολόγιζαν ποτέ μια ανθρώπινη ζωή. Άρα είναι εκ του πονηρού το ερώτημα που θέτουν οι φωστήρες της τηλεδημοσιογραφίας και οι ακροδεξιοί τηλεστάρ, για το πώς θα αντιδράσει η αριστερά απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Οι ίδιοι άραγε πώς αντιδρούν; Αυτοί γιατί δεν κάνουν καμιά κινητοποίηση;

4. Αποκηρύσσομεν μετά βδελυγμίας;

Όταν το κράτος και οι μηχανισμοί του σε εγκαλούν συνεχώς, η δική σου απάντηση δεν μπορεί να είναι συνεχώς το «αποκηρύσσομεν μετά βδελυγμίας». Να υπενθυμίσω ότι πολλοί κομμουνιστές που διαφωνούσαν και κριτίκαραν την Σοβιετική Ένωση και τα σταλινικά εγκλήματα, όταν τους ρωτούσαν στην ασφάλεια «είσαι ρε με τη Ρωσία;» αυτοί απαντούσαν «ναι». Και ήταν αυτό μια συνειδητή στάση απέναντι στο απεχθές πρόσωπο του κρατικού τρομοκράτη, που δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να σου κάνει μια τέτοια ερώτηση.

Η αριστερά δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Η αριστερά έχει πολιτική για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους φαινομένων. Και η πολιτική αυτή λέγεται εκδημοκρατισμός του κράτους, των ένοπλων σωμάτων, των μυστικών υπηρεσιών μέχρι την πλήρη κατάργησή τους στην κοινωνία που ονειρευόμαστε. Λέγεται διαφάνεια παντού. Λέγεται φιλολαϊκή πολιτική, που αφαιρεί κάθε πρόσχημα στους επίδοξους σούπερμαν της επανάστασης.

Όταν το ίδιο το κράτος σπέρνει αντιδημοκρατικά μέτρα, αστυνομοκρατία, ηλεκτρονικά φακελώματα, κάμερες στους δρόμους και κυνήγημα καθετί που ξεφεύγει από την «καθεστυκυία λογική», τότε να είναι έτοιμο να θερίζει τρομοκρατικές θύελλες.

ΠΑΣΑ (Πρωτοβουλία για την ΑντιΣυστημική Αριστερά)

Ούτε αυτοί οι δύο “κύριοι” έχουν συνέλθει από το 4,6%

γαλαζοπράσινοι 'ιριδισμοί'

ένας xλευάζει και ειρωνεύεται τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και σεμνό καθηγητή Τάσο Κουράκη, που βρίσκεται δίπλα στην κοινωνία και τους διωκόμενους, γιατί υπερασπίστηκε τους φοιτητές του που πάλευαν για το δημόσιο πανεπιστήμιο και δεν άφησε να τους κατασπαράξουν οι τηλεοπτικές ύαινες  και η ανεξάρτητη και τυφλή (στους αδύνατους)  δικαιοσύνη, που καταδικάζει όσους αλλοδαπούς ξυλοκοπούνται και όσους ημεδαπούς τους υπερασπίζονται (υπόθεση Πουρσάνογλου πολιτειολόγου) ενώ στους Θέμους και το κακό συναπάντημα για βαρύτατα αδικήματα (Υπόθεση Ζαχόπουλου-Τσέκου) επιδαψιλεύει ανασταλτικές ποινές-χάδια.

Ο άλλος “εκσυγχρονιστής”  εμπλέκει ξετσίπωτα το ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία, εγκαλεί Αλαβάνο (λίγο) Τσίπρα (εκτενέστερα), Εξάρχεια , Αστυνομία, βάζει στη μέση Κουβέλη, Παπαγιαννάκη , Ανανεωτική Αριστερά με ολίγη από Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό και στο τέλος αφού  αναμίξει καλά “στραβούς γιαλούς”, “ίσες ευκαιρίες” , “ταξικές συγκρούσεις ” κ.α  ,  επειδή ο μεγάλος πόνος του για την Αριστερά είναι αβάσταχτος , ρωτάει με περισσή αφέλεια,   τάχα μου, γιατί σιωπούν τα στελέχη της Α.Π., και  γιατί παραμένουν στον Κακό Λύκο,συγνώμην ΣΥΡΙΖΑ, και δεν επανιδρύουν το κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μάλιστα τέτοιος φλογερός έρωτας έχουν για την αριστερά . (Όχι για Λ. Κύρκο δεν είδαμε να μιλά, ο κύριος Τ. Καμπύλης.)ϊσως μας διέφυγε.

Φυσικά οι δύο αυτοί “κύριοι” είναι και τακτικοί συνεργάτες του SITE της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ , όπου συμπτωματικά στεγάζονται όλοι οι άσπονδοι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς.

Να τους χαίρονται τέτοιους  φίλους (1)

Το άρθρο του “εκσυγχρονιστή” τακτικού συνεργάτη της  Α.Π. στην “Καθημερινή” 30/10  ΕΔΩ:

Το μυστρί και η δημοκρατία

Μανδραβέλης Πάσχος

Είναι προφανές ότι, όταν συλληφθούν οι ψυχασθενείς με τα καλάσνικοφ, μπορούν να ζητήσουν την αθώωσή τους ισχυριζόμενοι ότι «τελούσαν υπό νομική πλάνη, θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας αντίστοιχες ενέργειες καταγράφονται συχνά». Δεν είναι καλαμπούρι, είναι το σκεπτικό του εισαγγελέα Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, με το οποίο αθώωσε έξι νεαρούς, οι οποίοι «έχτισαν» εντός του γραφείου τον αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Θανάση Καραμπίνη. Ο εισαγγελέας της έδρας διαπίστωσε ότι «τα αδικήματα της άσκησης βίας και της διατάραξης οικιακής ειρήνης φαίνεται από τις καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας ότι έχουν αντικειμενικά διαπραχθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι έξι «χτίστες» αθωώθηκαν διότι νόμιζαν ότι «νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή να χτίζει εντός των γραφείων του τους πρυτάνεις».

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του βουλευτή του Συνασπισμού κ. Τάσου Κουράκη, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι την Ξάνθη για να υπερασπιστεί το δίκιο των χουλιγκάνων να διαμαρτύρονται όπως γουστάρουν, ακόμη και με μυστρί, λάσπη και τούβλα (η λάσπη κυριολεκτικά και μεταφορικά). Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Συνασπισμού, «ο Τάσος Κουράκης επαίνεσε τη στάση των φοιτητών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα, ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου».

Με άλλα λόγια, ο κ. Κουράκης –έχοντας και τις ευλογίες του Συνασπισμού– επαίνεσε την παρανομία των φοιτητών βαφτίζοντας τη φθορά δημόσιας περιουσίας και τον τραμπουκισμό στο πρόσωπο ενός καθηγητή και εκλεγμένου αντιπρύτανη ως «εύρυθμη λειτουργία του ασύλου». Με άλλα λόγια, εκεί που οι χούλιγκαν μας χρωστούσαν, ο Συνασπισμός ζητάει και το βόδι, διότι «στοχοποιήθηκαν» οι χτίστες!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «επαναστατικού παραλογισμού», που δέρνει εσχάτως τον ΣΥΝ, και αφού κατά τον κ. Κουράκη το χτίσιμο καθηγητών ή πρυτάνεων εντός των γραφείων είναι καλό πράγμα – «υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου» –, να νομιμοποιηθεί. Να μπορεί, όποιος διαφωνεί με κάποιον, να χτίζει συμβολικά την είσοδο του γραφείου του. Ετσι, αφενός θα έχουμε οικονομικό όφελος (η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας κι εσχάτως έχει κάμψη) και αφετέρου θα έχουμε καθημερινά χάπενινγκ. Οι φοιτητές θα χτίζουν τους πρυτάνεις, οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου θα μπορούν να χτίζουν την είσοδο της ΓΑΔΑ, ο ΛΑΟΣ θα μπορεί να χτίζει τα γραφεία του ΣΥΝ στην Κουμουνδούρου…

Γιατί όχι; Αφού το χτίσιμο των γραφείων είναι απλώς συμβολική πράξη, η οποία δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν και αποσκοπεί σε ιερούς σκοπούς, γιατί να μη διευρυνθεί; Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους; Οι ακροδεξιοί να χτίζουν τα γραφεία των «επαναστατών», οι επαναστάτες των ρεφορμιστών, οι ρεφορμιστές των δεξιών κ. ο. κ. Είναι σίγουρο ότι ο καλός δημοκράτης κ. Κουράκης θα τρέξει να υπερασπιστεί το δικαίωμα κάθε ομάδας πολιτών να χτίζει τους αντιπάλους της· πάντα «συμβολικά» και φυσικά υλοποιώντας αποφάσεις συλλογικών οργάνων.

Το άρθρο του άλλου “εκσυγχρονιστή” τακτικού συνεργάτη της Α.Π. στην “Καθημερινή” 30/10  ΕΔΩ:

`

Η Αριστερά ως όμηρος κάθε «επαναστάτη»

Του Τακη Kαμπυλη

Καμπύλης Τάκης

Η μετάβαση από τους «Αθανάσιους Διάκους» του Αλ. Αλαβάνου στην (έστω και ημιαυτόνομη) «Λωρίδα της Γάζας» του Α. Τσίπρα εκφράζει, αν μη τι άλλο, τη συνέπεια με την οποία η –εκτός ΚΚΕ– Αριστερά στην Ελλάδα βαδίζει μακριά από κάθε σύγχρονη αριστερή αντίληψη. Επιλέγει –είτε με Αλαβάνο είτε με Τσίπρα– συγκεκριμένη ιδεολογική στάση, ένα, γνωστό από το παρελθόν, προϊόν αριστερίστικου ακτιβισμού και σεχταρισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στεγάζοντας πολιτικά το «Χώρο», ουσιαστικά λειτουργεί σαν μαγνήτης προς όλους αυτούς που εκτιμούν ότι η Κοινωνία της Ειρήνης δεν είναι δυνατή. Ο αριστερίστικος ακτιβισμός διαφέρει από τον αντίστοιχο της σύγχρονης Αριστεράς, από αυτόν της Κοινωνίας των Πολιτών διότι είναι συγκρουσιακός και όχι προϊόν «συμβιβασμών» – της πεμπτουσίας του πολιτικού πολιτισμού, όπως έλεγε ο αείμνηστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Επιπλέον, ο σεχταρισμός, δηλαδή η βεβαιότητα πως η Αριστερά ως δύναμη αλλαγής είναι φύσει μειοψηφική στις καπιταλιστικές κοινωνίες, οδηγεί στην πεποίθηση πως τελικά η Αριστερά είναι «αντισυστημική» και πως μόνο με τη ρήξη μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνον έτσι (αυτο) εκπληρώνεται ο σχεδόν μεσσιανικός χαρακτήρας των «γκρουπούσκουλων» μικρών και μεγαλύτερων.

Για παράδειγμα, στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική και αποτελεσματική αστυνομία, ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν σαφέστατα απαντήσει αρνητικά. Γι’ αυτό και δεν τη θέλουν στα κάστρα τους (Εξάρχεια, ΑΕΙ κ. λπ.).

Ο ναρκισσισμός του αντισυστημικού «μάρτυρα» δεν επιτρέπει να αντιληφθούν, πρώτον, πως η εγκληματικότητα είναι μείζον κοινωνικό πρόβλημα και πως, δεύτερον, πλήττει κυρίως τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα του πληθυσμού. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη την Αστυνομία, πληρώνουν στρατούς και χτίζουν σπίτια–κάστρα. Ο φτωχοί και οι εν αδυναμία την έχουν ανάγκη. Διαφορετικά, οι περιοχές κατοικίας τους, τα σπίτια τους και οι ζωές τους θα βρεθούν στα χέρια κάθε λογής μαφίας.

Ο φτωχός και ο εξαθλιωμένος δεν έχει άλλο καταφύγιο από το οργανωμένο κράτος και τους θεσμούς του. Η λειτουργία και όχι η απαξίωση της Αστυνομίας είναι το ζητούμενο. Μια αστυνομία που να επιβάλλει το νόμο αλλά και να τον τηρεί, είναι η σύγχρονη αριστερή πολιτική και όχι η σιωπηλή συγκατάβαση προς όσους την πολεμούν.

Ο φτωχός, ο ευρισκόμενος σε επισφάλεια, έχει ανάγκη την Αστυνομία γι’ αυτό και δεν βρίσκω πιο σύγχρονη αριστερή πρόταση από το αίτημα για μια πιο δυνατή και πιο δημοκρατική αστυνομία.

Αραγε, μπορεί σήμερα –για την Αριστερά του κ. Τσίπρα– ένας αριστερός να εργάζεται ως αστυνομικός;

Αποτελεί νομίζω κοινό τόπο πως η Αριστερά του κ. Τσίπρα δεν έχει σχέση με τη σύγχρονη Αριστερά του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη και όσων σήμερα συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Σαφώς ο κ. Φώτης Κουβέλης και άλλα στελέχη της ανανεωτικής τάσης πιστεύουν πως το ζητούμενο της σύγχρονης Αριστεράς σήμερα είναι η μείωση της ανισότητας μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατίας και των θεσμών της. Το ερώτημα είναι πως –ή γιατί ακόμη– συμβιώνουν με τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύονται νησίδες «αυτονομίας»;

Εφόσον οι ανανεωτικοί αντιλαμβάνονται την –πολιτική– απόσταση που τους χωρίζει, γιατί εξακολουθούν να συνυπάρχουν σ’ έναν χώρο που εκτιμά πως ο «γιαλός είναι στραβός»;

Και γιατί δεν κινούν πολιτικές διεργασίες που θα απεγκλωβίσουν τις δυνάμεις της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς από την «κατάσταση πολιορκίας»; Τι περιμένουν; Πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια πρόταση που ονειρεύεται την Αθήνα των νησίδων; Και γιατί σιωπήσατε εσείς οι ανανεωτικοί;

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε αυτός –σε κάθε ευκαιρία– παίζει με ανοιχτά χαρτιά. Κυρίως βαραίνει εσάς. Εσείς μιλήσατε για τον δημοκρατικό δρόμο προς μια κοινωνία ισότητας. Εσείς μιλήσατε για τη διεύρυνση των θεσμών, τα ξεχάσατε;

Κάποτε η λαϊκιστική Δεξιά έλεγε πως δεν είναι συμβατό να «είσαι κομμουνιστής και πλούσιος». Σήμερα η λαϊκιστική Αριστερά λέει πως δεν υπάρχει «δημοκρατική αστυνομία» επειδή το κράτος δεν είναι παρά αποκλειστικά και μόνο το πεδίο «ταξικών συγκρούσεων». Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει ως προοπτική μια κοινωνία με ειρήνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες. Η ουτοπία δεν χωράει, μόνον ο πόλεμος. Εσείς τι λέτε;

Είναι σαφές πως ο χώρος της ελληνικής μη κομμουνιστικής Αριστεράς θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ομηρία από τον κάθε αυτόκλητο «επαναστάτη», εκτός αν ληφθούν συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες. Και το διαζύγιο είναι μέσα σε αυτές…

Καλός ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, σύντροφοι της ανανεωτικής τάσης, αρκεί να υπάρχει περιεχόμενο. Και όχι μόνο ντουβάρια και έδρες…

(1) Υ.Γ. Με αφορμή τα παραπάνω άρθρα στην Καθημερινή  (Οι άνθρωποι εκεί έχουν αναλάβει εργολαβικά την επιχείρηση “ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ”),  καθώς και ένα παρεμφερές του Γ Γιαννουλόπουλου  στην Ελευθεροτυπία, στείλαμε επώνυμα στην Α.Π. το παρακάτω mail, του οποίου η απάντηση “χάθηκε στη μετάφραση”.

Προς Ανανεωτική Πτέρυγα ΣΥΝ Πολλά συγχαρητήρια για τους συνεργάτες σας Π. Μανδραβέλλη, Τ. Καμπύλη, Γ. Γιαννουλόπουλου για τα σημερινά δηλητηριώδη άρθρα τους, στις “έγκριτες” Καθημερινή, Ελευθεροτυπία . Στο πολύ δύσκολο έργο της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, του ελπιδοφόρου αυτού εγχειρήματος της σύγχρονης Αριστεράς, θα παραμείνουν μόνοι. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί που με κάθε αντίτιμο δεν θα το επιτρέψουν. Νάστε βέβαιοι! Υ.Γ. Περιμένουμε σχολιασμό σας, στην ξεκάθαρη προτροπή των παραπάνω “κυρίων” για αποχώρηση της Α.Π. απ’το ΣΥΡΙΖΑ. Καθώς και στην ανίερη και αισχρή επίθεση στον Τσίπρα  (τώρα), αφού ξεμπέρδεψαν (;) με τον Αλαβάνο. Θα το τολμήσετε; Ονοματεπώνυμο

 

Ακόμη να συνέλθουν από τη “κεραμίδα” του 4,6%

`

ι’ομως τα κείμενα που ακολουθούν δεν είναι ούτε του Πρετεντέρη, ούτε του Χατζηνικολάου, ούτε του Σρόϊγερ , ούτε της Τρέμη και πολύ περισσότερο ούτε του Μαϊλη ή του.. Μπουμπούκου, και δεν τα είδαμε στο MEGA, στο ALFA, στο ALTER. Δυστυχώς φιλοξενήθηκαν στο site της Αναννεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, και είναι κάποιων αριστερών ανθρώπων, που είκοσι μέρες μετά τις εκλογές δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν και να εξηγήσουν πως  είναι δυνατόν 315000 πολίτες , το 4,6%  να ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ παρά τον ακήρυκτο πόλεμο που κήρυξαν κάποιοι για να μη γίνει αυτό.

Εφοδιαστείτε με αρκετό αντίδοτο δηλητηρίων και διαβάστε προσεκτικά τα 2 κείμενα.

1ο  Άρθρο.  Τίτλος:

Ο άθλος της Δουνκέρκης και ο Συνασπισμός*

Οι πανηγυρισμοί στην Κουμουνδούρου για το «ανέλπιστο», «ιδιαίτερα θετικό μέσα στις συνθήκες που επιτεύχθηκε» εκλογικό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου καλά κρατούν. Υπάρχουν άλλωστε πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να είναι χαρούμενοι οι άνθρωποί της: Ο πρόεδρος εκλέχτηκε βουλευτής με μεγάλο αριθμό σταυρών, ο αδικηθείς πρώην ευρωβουλευτής ξαναβρήκε βουλευτικό έδρανο, αυτό που λέμε μηχανισμός εξασφάλισε ένα κάποιο ρόλο για τα επόμενα χρόνια. Δεν τους το προσάπτω: Έχουν κάθε λόγο να είναι ανακουφισμένοι, όπως ο απρόσεκτος οδηγός ενός αυτοκινήτου που πέφτει, λόγω υπερβολικής ταχύτητας, σε ένα γκρεμό, σώνεται με λίγες αμυχές και βέβαια δηλώνει ευτυχισμένος – χωρίς ωστόσο να σκέφτεται να οδηγεί με μεγαλύτερη φρόνηση.

Έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το εκλογικό αποτέλεσμα υπερέβαινε τις προβλέψεις που οι περισσότεροι έκαναν για την επίδοσή του, έχοντας υπόψη όσα συνέβησαν στο διάστημα μετά τις ευρωεκλογές και ιδίως όσα έγιναν στο τραγικό τετραήμερο 3 ώς και 6 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, το γεγονός ότι μας λυπήθηκαν περισσότεροι από όσους περιμέναμε να επιβραβεύσουν την τακτική ψηφολεκτικής επαιτείας την οποία εφαρμόσαμε δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε και να μην αναλύσουμε πρωταρχικά τα εξής δύο απλά πράγματα: Πρώτον, ότι περίπου 50.000 συμπολίτες μας δοκίμασαν, όπως σωστά ειπώθηκε το βράδυ των εκλογών του 2007, και δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την επιλογή τους. Δεύτερον, ότι ενώ τέσσερις μόλις μήνες πριν αναγγέλθηκε ως εκλογικός στόχος το 10%, το κεντρικό σύνθημα στις τελευταίες εθνικές εκλογές ήταν μόλις 3% και μία ψήφος.

Για τα παραπάνω δεν φταίνε βέβαια τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν μέχρι να αποφασιστεί αν ο ΣΥΝ είναι κόμμα ή συνιστώσα, αν θα κατέβει μόνος ή ως ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, αν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος, αν ο Αλαβάνος μένει ή φεύγει, αν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θα εκλεγεί με ή χωρίς σταυρό, αν θα ανέβουν στην εξέδρα ένας, τρεις, πέντε ή έντεκα, αν θα εκλέξουν βουλευτή οι συνιστώσες κ.λπ. Όπως ακριβώς η συντριβή της Νέας Δημοκρατίας δεν οφείλεται στην επιλογή Καραμανλή για τον χρόνο των εκλογών αλλά στα πεπραγμένα και τις παραλείψεις της απελθούσας κυβέρνησης, που άνοιξαν τον δρόμο στο ΠΑΣΟΚ.

Ορισμένοι θέλουν να παραστήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ως το νέο «Άθλο της Δουνκέρκης». Θεωρούν δηλαδή ότι, όπως οι Βρετανογάλλοι το 1940 διέσωσαν τα στρατεύματα τους και έτσι συνέχισαν και στη συνέχεια νίκησαν τον πόλεμο, παρόμοια ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αφού διασώθηκαν στην τελευταία εκλογική μάχη, θα φτάσουν αργά ή γρήγορα στην οικοδόμηση της Μεγάλης Αριστερής Πλειοψηφίας που ονειρεύονται.

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και όσα προηγήθηκαν δείχνουν στην πραγματικότητα τα όρια του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, στη σημερινή του μορφή, και αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «στρατηγική Αλαβάνου», την οποία διεκπεραίωσε τούτη τη φορά η νέα ηγεσία του ΣΥΝ. «Στρατηγική Αλαβάνου» σημαίνει «επιδιώκουμε πολλούς από τους λίγους και όχι λίγους από τους πολλούς», με άλλα λόγια καλύτερα να απευθυνθούμε στο 15%-20% της κοινωνίας στο οποίο έχουμε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουμε, παρά σε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν θα ήθελα να ισοπεδώσω την προσέγγιση αυτή: Καλύπτει μια έλλειψη που υπήρχε στον λόγο και την πρακτική μας, αγκυρώνει τον χώρο μας σε συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, δίδει ορισμένο ταξικό αντίκρισμα στην πολιτική παρουσία μας. Ωστόσο, η τακτική αυτή υποτιμά την ανάγκη συμμαχιών (πρώτα από όλα κοινωνικών και, εφόσον επιτευχθούν τέτοιες, και πολιτικών), την ανάγκη να συντονισθούμε με ανάγκες και αναζητήσεις ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Από την άποψη της εκλογικής απήχησης, η στρατηγική αυτή συναντά τα όριά της, διότι εξασφαλίζει το κατώφλι του 3%, θέτει όμως και ένα ταβάνι που δεν ξεπερνά το 5-7%, ποσοστό με το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι «η ξεχασμένη κοινωνία» θα έχει φωνή, αλλά πάντως όχι καλύτερη ζωή.

Θέλω να πω ότι ανακύπτει το θεμελιώδες δίλημμα του ΣΥΝ και της ριζοσπαστικής Αριστεράς γενικότερα στη χώρα μας, καθώς υφίσταται σοβαρή απόκλιση πολιτικών κατευθύνσεων σε όλα τα επίπεδα (θέσεων, στρατηγικής, μεθοδολογίας) στο εσωτερικό του χώρου. Τα διλήμματα στην πολιτική και τη ζωή δεν είναι οπωσδήποτε κακά ή επικίνδυνα, γιʼ αυτό δεν υπάρχει λόγος να αποφεύγονται. Μπορούν ωστόσο να εξελιχθούν σε πρόβλημα όταν ακριβώς δεν απαντώνται.

Αποτελεί λοιπόν επείγουσα ανάγκη να εξετάσουμε την ανανοηματοδότηση του σοσιαλισμού και όχι την ιδεολογική αναβάπτιση παλαιότερων μορφών του. Είναι επείγον να προβληματιστούμε πως θα απαλλάξουμε τη βασική ιδεολογική μας πλατφόρμα, τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, από κάθε μονολιθικότητα και θα την καταστήσουμε ανοικτή σε νέα αιτήματα που τίθενται στη μετα-βιομηχανική εποχή, τις απαρχές της οποίας ζούμε μόλις την τελευταία εικοσαετία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό συνεπώς να πείσουμε για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού αναδεικνύοντας τον πυρήνα της αριστερής σκέψης, την προτεραιότητα της αξίας της εργασίας, ως παράγοντα της παραγωγής, έναντι του κεφαλαίου, και το δικαίωμα του εργαζόμενου ανθρώπου στην απόλαυση θεμελιωδών συλλογικών αγαθών. Να μιλήσουμε όμως με όρους σύγχρονους, πείθοντας για την αναπτυξιακή διάσταση της σκέψης και της πολιτικής μας, επιχειρηματολογώντας όχι μόνον για την οικολογική αλλά και για την οικονομική σημασία της προάσπισης κοινωνικών και περιβαλλοντικών αγαθών.

Φυσικά και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας, ριζοσπαστική αριστερά δεν σημαίνει μόνον υπεράσπιση της προτεραιότητας της εργασίας, δεν σημαίνει μόνον δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου μεταξύ της μισθωτής εργασίας και των κατόχων των μέσων παραγωγής. Σημαίνει και υπεράσπιση της παραγωγικής εργασίας έναντι παρασιτικών φαινομένων, έναντι της διαφθοράς, έναντι της δραματικής σπατάλης πόρων που συντελείται ιδίως στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Διότι τελικά δεν θα μπορούμε να υπερασπίσουμε τον δημόσιο χαρακτήρα κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, χωρίς να μην είμαστε πρωτοπόροι στην ποιοτική αναβάθμισή τους. Συνοπτικά, χρειαζόμαστε έναν ανοικτό σοσιαλιστικό ριζοσπαστισμό και ένα πολιτικό λόγο που σε τελική ανάλυση θα ανταποκρίνεται στην επωνυμία του κόμματος που είναι και αυτή «πολυσυλλεκτική» και όχι φυσικά σκληρά ταξική: Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.

Η τελευταία προεκλογική περίοδος ανέδειξε ορισμένες ηγετικές δυνατότητες του Αλ. Τσίπρα και ιδίως την ικανότητά του να αρθρώνει πειστικό πολιτικό λόγο, αφού βέβαια και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι πρέπει να απευθύνεται στο πλατύτερο δυνατό ακροατήριο και να προβάλλει τον προγραμματικό και ρεαλιστικό χαρακτήρα των θέσεών μας. Μένει να επιδείξει τα ίδια ηγετικά χαρακτηριστικά και προς το εσωτερικό, όπου στο πρώτο αυτό διάστημα προεδρίας διέπραξε λάθη τα οποία αδίκησαν πρώτα από όλους τον εαυτό του. Ένα από τα βασικά καθήκοντα του προέδρου του ΣΥΝ στο προσεχές διάστημα είναι να μπορέσει να απαντήσει κατά τρόπο καθαρό και περιεκτικό στο δίλημμα που θέσαμε παραπάνω.

Το ζήτημα δεν μπορεί να εκκρεμεί sine die. Η πολιτική κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ και η διαφαινόμενη εισαγωγή εκλογικού συστήματος, με συνδυασμό αφενός μονοεδρικών περιφερειών, όπου, ενόψει των σημερινών συσχετισμών, η αριστερά έχει ελάχιστη τύχη, αφετέρου λίστας με παράλληλη διατήρηση της πριμοδότησης του πρώτου κόμματος, μπορούν να θέσουν νέο σκόπελο στην κοινοβουλευτική, πολιτική και κοινωνική παρουσία της αριστεράς. Άλλωστε η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σε διπολική βάση φαίνεται να αποτελεί βασική στρατηγική επιδίωξη του Γ. Παπανδρέου. Είναι συνεπώς επείγον να διαμορφώσουμε πολιτικές θέσεις, στρατηγική και μεθοδολογία που θα μας επιτρέψουν να προσεγγίσουμε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Διαφορετικά δεν θα αργήσει η μέρα οπότε θα διαπιστώσουμε ότι αποφύγαμε την οριζόντια διάσπαση (Ανανεωτικοί – Ρεύμα – Σύμμαχοι), αλλά ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμα χειρότερη διάσπαση, αυτή ανάμεσα στην κοινωνία και τον πολιτικό φορέα της Ανανεωτικής/Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

2ο Άρθρο .

Τίτλος: Η Δουνκέρκη του ΣΥΡΙΖΑ**

Στη σκιά του μεγάλου "αδελφου"

ον Μάιο του 1940 οι Γερμανοί διέσπασαν την αμυντική γραμμή των Αγγλογάλλων, και ενώ τα τεθωρακισμένα τους κατευθύνονταν προς το Παρίσι, το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα αποκόπηκε, υποχώρησε και τελικά βρέθηκε περικυκλωμένο στη Δουνκέρκη, με τις πλάτες στη θάλασσα.

Για κάποιους λόγους ο Χίτλερ δίστασε να τους αποτελειώσει, κι αυτό έδωσε στους Αγγλους μια παράταση ημερών, την οποία εκμεταλλεύτηκαν. Εκατοντάδες πλοία, πολεμικά, εμπορικά, αλιευτικά, κότερα, ακόμα και καΐκια έφτασαν στις παραλίες της Δουνκέρκης και κατάφεραν, παρά τις μεγάλες απώλειες, να διασώσουν χιλιάδες στρατιώτες. Ο Τσόρτσιλ, με το οξύτατο πολιτικό του ένστικτο, άρπαξε την ευκαιρία: δεδομένου ότι όλοι περίμεναν την απόλυτη καταστροφή, η διάσωση του αποδεκατισμένου εκστρατευτικού σώματος έγινε όχι μόνο μια πελώρια επιτυχία αλλά και η υποδειγματική πράξη αντίστασης, που προανήγγειλε την τελική νίκη. Αυτό ήταν το περίφημο «θαύμα της Δουνκέρκης».

Προφανείς οι ομοιότητες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το κάζο των ευρωεκλογών, το θέμα συζήτησης δεν ήταν πλέον το 18% των δημοσκοπήσεων αλλά η καταπακτή τού 3%. Γιατί μετά τους συντροφοκτόνους και θλιβερούς σκυλοκαυγάδες που ακολούθησαν, το ενδεχόμενο να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός Βουλής ήταν κάτι που όλοι έβλεπαν να ’ρχεται. Τελικά, δεν ήρθε. Κι έτσι, το «θαύμα του Οκτωβρίου» δεν έσωσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ από σίγουρο όλεθρο, αλλά χαλύβδωσε το πνεύμα αντίστασης, που θα οδηγήσει σε μια νέα ανάκαμψη, όπως έγινε και στη Δουνκέρκη. Ταιριάζουν και τα νούμερα: 338.000 στρατιώτες πέρασαν τη Μάγχη, 315.000 ψηφοφόροι έμειναν πιστοί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ όμως τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές. Διότι, απλούστατα, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν Γερμανοί, εφόσον οι λόγοι που τον έφεραν στο χείλος του γκρεμού θα πρέπει να αναζητηθούν στο εσωτερικό του. Για να χρησιμοποιήσω μια παραβολή: Φανταστείτε κάποιους που θέλουν να πάνε κάπου. Οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να αγοράσουν ούτε το εισιτήριο του ΚΤΕΛ, αλλά ένας απ’ αυτούς διαθέτει ευρύχωρο και αξιόπιστο αυτοκίνητο και τους το προσφέρει για να πάνε όλοι. Κι εκείνοι, επειδή τσόνταραν για τη βενζίνη, ισχυρίζονται ότι δεν είναι επιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες του οχήματος. Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Στην ουσία, δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πού, ούτε για το πώς θα πάνε. Μερικοί θέλουν βουνό, άλλοι θάλασσα. Μερικοί προτιμούν την άλφα διαδρομή, με στάσεις, άλλοι τη βήτα, του σκοτωμού. Τους βλέπετε ποτέ να φτάνουν ή ακόμα και να ξεκινούν;

Φυσικά, υπάρχει κάτι στο οποίο όλοι συμφωνούν: ότι θέλουν να φύγουν από εκεί που είναι σήμερα. Εφόσον όμως το πρόβλημα παραμένει ενδογενές, η λύση δεν θα βρεθεί στην προς τα έξω αντίσταση αλλά στην κριτική ανάλυση των εσωτερικών αιτίων που το προκάλεσαν. Δυστυχώς, δεν βλέπω να γίνεται τίποτα, για τον εξής λόγο: αυτό που παρουσιάζεται ως υγιής εξωστρέφεια καμουφλάρει την πεισματική άρνηση να αντιμετωπίσουμε κριτικά τις προϋποθέσεις της δικής μας πολιτικής. Είναι δηλαδή η υποκατάσταση του κριτικού λόγου που διατείνεται ότι ενσαρκώνει η Αριστερά από τον επικριτικό λόγο, που καταγγέλλει συνεχώς τους άλλους για να αποφύγει τις δύσκολες ερωτήσεις. Π.χ., θέλουμε ή δεν θέλουμε επιτέλους την αγορά; Αν την απορρίψουμε, τι θα βάλουμε στη θέση της; Επιδιώκουμε την ανατροπή ή τη βελτίωση του συστήματος; Κι επειδή απάντηση δεν υπάρχει, προτείνεται η «στροφή προς την κοινωνία», η οποία, ως διά μαγείας, θα εξαφανίσει όλα τα προβλήματα. Από πότε όμως το κουκούλωμα των υπαρκτών πολιτικών διαφωνιών συνιστά επιστροφή στην πολιτική στο όνομα μιας ενότητας που αποκτά μεταφυσικές σχεδόν διαστάσεις; Εξ ού και η χρησιμότητα του εξωτερικού εχθρού, που, σαν τους Γερμανούς, θα στριμώχνει την Αριστερά στη Δουνκέρκη, για να δραπετεύει ηρωικά.

* Εδώ Ο Συγγραφέας

** Εδώ Ο Συγγραφέας

Έλλη Παππά: Ανακοίνωση της ΚΠΕ του Συνασπισμού για το θάνατο της.

`

`

«Η ΚΠΕ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για το θάνατο της αγωνίστριας συγγραφέως Έλλης Παππά. Μια από τις σημαντικές μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος η Έλλη Παππά σφράγισε, με την παρουσία και τη δράση της, τον ταραγμένο αιώνα που πέρασε. Από τα μαθητικά της χρόνια βρέθηκε στις γραμμές του κοινωνικού κινήματος, αργότερα στην ΟΚΝΕ και στο ΚΚΕ και με «τη χρυσή της νιότης πανοπλία» πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη και δεν εκτελέστηκε γιατί γέννησε τον γιό τους στη φυλακή. Πέρασε 13 χρόνια στη φυλακή και διέπρεψε ως δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Αποχαιρετούμε με οδύνη την Έλλη Παππά και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στο γιό της Νίκο Μπελογιάννη. Η ίδια έγραφε: «Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος». Ο δικός μας αποχαιρετισμός σήμερα στην Έλλη Παππά δεν σημαίνει τέλος. Είναι αποχαιρετισμός – μνήμη.»

Kεντρική Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού

Έλλη Παππά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Έλλη Παππά (1920 – 27 Οκτωβρίου 2009), ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.

Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά αποτελούν ακραία μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλάκισης για πολιτικούς λόγους.

Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο ([1]) το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας.

Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου του 2009^[1].

//

Το έργο της

Το έργο της Έλλης Παππά “ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ – Βιβλία από τη Φυλακή” (Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο – Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο) παρουσιάστηκε την 1^η Δεκεμβρίου 2006 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, με ομιλητές την Έλλη Παππά, τη συγγραφέα Άλκη Ζέη και τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου.

Μελέτες

• Ο Πλάτωνας στην Εποχή μας (1981, 1998)
• Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς στο Κεφάλαιο του Μαρξ (1983, 1984)
• Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό (1985)
• Μύθος και ιδεολογία στη Ρωσική Επανάσταση – Οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν (1990)
• Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου (1991)
• Κομμούνα του 1871: Επανάσταση του 21^ου αιώνα; (1992)

Λογοτεχνικά έργα

• Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου (Μυθιστόρημα, Βουκουρέστι 1961)
• Δουλειά της φυλακής (Διηγήματα και ποιήματα, 1979)

Άλλα έργα

• Βίος και έργα της γάτας της Σοφής (1984)
• Σελίδες από τον τύπο της Αντίστασης (1985)
• Νίκος Κιτσίκης – Ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πολιτικός (1986)

Άμα δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό..

`

..ΠΑΕΙ Η …Π.Α.Σ.Α.

`

`

`

την πρώτη ΓΣ ξεκινήσαμε με καθυστέρηση 40′, στην δεύτερη με 20′. Ας προσπαθήσουμε όλοι στην 3η να μην υπερβούμε το 10λεπτο λόγω της αναμενόμενης μεγάλης συμμετοχής.

Οι παρεμβάσεις σας στα 7′ ομιλίας. Γραπτές σας παρεμβάσεις που θα σταλθούν πριν από το Σάββατο θα αναρτηθούν στο blog.

`

Οργανωτικά ΣΥΡΙΖΑ Tags:Συζήτηση ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ