Ακόμη να συνέλθουν από τη “κεραμίδα” του 4,6%

`

ι’ομως τα κείμενα που ακολουθούν δεν είναι ούτε του Πρετεντέρη, ούτε του Χατζηνικολάου, ούτε του Σρόϊγερ , ούτε της Τρέμη και πολύ περισσότερο ούτε του Μαϊλη ή του.. Μπουμπούκου, και δεν τα είδαμε στο MEGA, στο ALFA, στο ALTER. Δυστυχώς φιλοξενήθηκαν στο site της Αναννεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, και είναι κάποιων αριστερών ανθρώπων, που είκοσι μέρες μετά τις εκλογές δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν και να εξηγήσουν πως  είναι δυνατόν 315000 πολίτες , το 4,6%  να ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ παρά τον ακήρυκτο πόλεμο που κήρυξαν κάποιοι για να μη γίνει αυτό.

Εφοδιαστείτε με αρκετό αντίδοτο δηλητηρίων και διαβάστε προσεκτικά τα 2 κείμενα.

1ο  Άρθρο.  Τίτλος:

Ο άθλος της Δουνκέρκης και ο Συνασπισμός*

Οι πανηγυρισμοί στην Κουμουνδούρου για το «ανέλπιστο», «ιδιαίτερα θετικό μέσα στις συνθήκες που επιτεύχθηκε» εκλογικό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου καλά κρατούν. Υπάρχουν άλλωστε πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να είναι χαρούμενοι οι άνθρωποί της: Ο πρόεδρος εκλέχτηκε βουλευτής με μεγάλο αριθμό σταυρών, ο αδικηθείς πρώην ευρωβουλευτής ξαναβρήκε βουλευτικό έδρανο, αυτό που λέμε μηχανισμός εξασφάλισε ένα κάποιο ρόλο για τα επόμενα χρόνια. Δεν τους το προσάπτω: Έχουν κάθε λόγο να είναι ανακουφισμένοι, όπως ο απρόσεκτος οδηγός ενός αυτοκινήτου που πέφτει, λόγω υπερβολικής ταχύτητας, σε ένα γκρεμό, σώνεται με λίγες αμυχές και βέβαια δηλώνει ευτυχισμένος – χωρίς ωστόσο να σκέφτεται να οδηγεί με μεγαλύτερη φρόνηση.

Έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το εκλογικό αποτέλεσμα υπερέβαινε τις προβλέψεις που οι περισσότεροι έκαναν για την επίδοσή του, έχοντας υπόψη όσα συνέβησαν στο διάστημα μετά τις ευρωεκλογές και ιδίως όσα έγιναν στο τραγικό τετραήμερο 3 ώς και 6 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, το γεγονός ότι μας λυπήθηκαν περισσότεροι από όσους περιμέναμε να επιβραβεύσουν την τακτική ψηφολεκτικής επαιτείας την οποία εφαρμόσαμε δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε και να μην αναλύσουμε πρωταρχικά τα εξής δύο απλά πράγματα: Πρώτον, ότι περίπου 50.000 συμπολίτες μας δοκίμασαν, όπως σωστά ειπώθηκε το βράδυ των εκλογών του 2007, και δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την επιλογή τους. Δεύτερον, ότι ενώ τέσσερις μόλις μήνες πριν αναγγέλθηκε ως εκλογικός στόχος το 10%, το κεντρικό σύνθημα στις τελευταίες εθνικές εκλογές ήταν μόλις 3% και μία ψήφος.

Για τα παραπάνω δεν φταίνε βέβαια τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν μέχρι να αποφασιστεί αν ο ΣΥΝ είναι κόμμα ή συνιστώσα, αν θα κατέβει μόνος ή ως ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, αν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος, αν ο Αλαβάνος μένει ή φεύγει, αν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θα εκλεγεί με ή χωρίς σταυρό, αν θα ανέβουν στην εξέδρα ένας, τρεις, πέντε ή έντεκα, αν θα εκλέξουν βουλευτή οι συνιστώσες κ.λπ. Όπως ακριβώς η συντριβή της Νέας Δημοκρατίας δεν οφείλεται στην επιλογή Καραμανλή για τον χρόνο των εκλογών αλλά στα πεπραγμένα και τις παραλείψεις της απελθούσας κυβέρνησης, που άνοιξαν τον δρόμο στο ΠΑΣΟΚ.

Ορισμένοι θέλουν να παραστήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ως το νέο «Άθλο της Δουνκέρκης». Θεωρούν δηλαδή ότι, όπως οι Βρετανογάλλοι το 1940 διέσωσαν τα στρατεύματα τους και έτσι συνέχισαν και στη συνέχεια νίκησαν τον πόλεμο, παρόμοια ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αφού διασώθηκαν στην τελευταία εκλογική μάχη, θα φτάσουν αργά ή γρήγορα στην οικοδόμηση της Μεγάλης Αριστερής Πλειοψηφίας που ονειρεύονται.

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και όσα προηγήθηκαν δείχνουν στην πραγματικότητα τα όρια του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, στη σημερινή του μορφή, και αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «στρατηγική Αλαβάνου», την οποία διεκπεραίωσε τούτη τη φορά η νέα ηγεσία του ΣΥΝ. «Στρατηγική Αλαβάνου» σημαίνει «επιδιώκουμε πολλούς από τους λίγους και όχι λίγους από τους πολλούς», με άλλα λόγια καλύτερα να απευθυνθούμε στο 15%-20% της κοινωνίας στο οποίο έχουμε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουμε, παρά σε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν θα ήθελα να ισοπεδώσω την προσέγγιση αυτή: Καλύπτει μια έλλειψη που υπήρχε στον λόγο και την πρακτική μας, αγκυρώνει τον χώρο μας σε συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, δίδει ορισμένο ταξικό αντίκρισμα στην πολιτική παρουσία μας. Ωστόσο, η τακτική αυτή υποτιμά την ανάγκη συμμαχιών (πρώτα από όλα κοινωνικών και, εφόσον επιτευχθούν τέτοιες, και πολιτικών), την ανάγκη να συντονισθούμε με ανάγκες και αναζητήσεις ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Από την άποψη της εκλογικής απήχησης, η στρατηγική αυτή συναντά τα όριά της, διότι εξασφαλίζει το κατώφλι του 3%, θέτει όμως και ένα ταβάνι που δεν ξεπερνά το 5-7%, ποσοστό με το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι «η ξεχασμένη κοινωνία» θα έχει φωνή, αλλά πάντως όχι καλύτερη ζωή.

Θέλω να πω ότι ανακύπτει το θεμελιώδες δίλημμα του ΣΥΝ και της ριζοσπαστικής Αριστεράς γενικότερα στη χώρα μας, καθώς υφίσταται σοβαρή απόκλιση πολιτικών κατευθύνσεων σε όλα τα επίπεδα (θέσεων, στρατηγικής, μεθοδολογίας) στο εσωτερικό του χώρου. Τα διλήμματα στην πολιτική και τη ζωή δεν είναι οπωσδήποτε κακά ή επικίνδυνα, γιʼ αυτό δεν υπάρχει λόγος να αποφεύγονται. Μπορούν ωστόσο να εξελιχθούν σε πρόβλημα όταν ακριβώς δεν απαντώνται.

Αποτελεί λοιπόν επείγουσα ανάγκη να εξετάσουμε την ανανοηματοδότηση του σοσιαλισμού και όχι την ιδεολογική αναβάπτιση παλαιότερων μορφών του. Είναι επείγον να προβληματιστούμε πως θα απαλλάξουμε τη βασική ιδεολογική μας πλατφόρμα, τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, από κάθε μονολιθικότητα και θα την καταστήσουμε ανοικτή σε νέα αιτήματα που τίθενται στη μετα-βιομηχανική εποχή, τις απαρχές της οποίας ζούμε μόλις την τελευταία εικοσαετία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό συνεπώς να πείσουμε για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού αναδεικνύοντας τον πυρήνα της αριστερής σκέψης, την προτεραιότητα της αξίας της εργασίας, ως παράγοντα της παραγωγής, έναντι του κεφαλαίου, και το δικαίωμα του εργαζόμενου ανθρώπου στην απόλαυση θεμελιωδών συλλογικών αγαθών. Να μιλήσουμε όμως με όρους σύγχρονους, πείθοντας για την αναπτυξιακή διάσταση της σκέψης και της πολιτικής μας, επιχειρηματολογώντας όχι μόνον για την οικολογική αλλά και για την οικονομική σημασία της προάσπισης κοινωνικών και περιβαλλοντικών αγαθών.

Φυσικά και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας, ριζοσπαστική αριστερά δεν σημαίνει μόνον υπεράσπιση της προτεραιότητας της εργασίας, δεν σημαίνει μόνον δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου μεταξύ της μισθωτής εργασίας και των κατόχων των μέσων παραγωγής. Σημαίνει και υπεράσπιση της παραγωγικής εργασίας έναντι παρασιτικών φαινομένων, έναντι της διαφθοράς, έναντι της δραματικής σπατάλης πόρων που συντελείται ιδίως στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Διότι τελικά δεν θα μπορούμε να υπερασπίσουμε τον δημόσιο χαρακτήρα κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, χωρίς να μην είμαστε πρωτοπόροι στην ποιοτική αναβάθμισή τους. Συνοπτικά, χρειαζόμαστε έναν ανοικτό σοσιαλιστικό ριζοσπαστισμό και ένα πολιτικό λόγο που σε τελική ανάλυση θα ανταποκρίνεται στην επωνυμία του κόμματος που είναι και αυτή «πολυσυλλεκτική» και όχι φυσικά σκληρά ταξική: Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.

Η τελευταία προεκλογική περίοδος ανέδειξε ορισμένες ηγετικές δυνατότητες του Αλ. Τσίπρα και ιδίως την ικανότητά του να αρθρώνει πειστικό πολιτικό λόγο, αφού βέβαια και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι πρέπει να απευθύνεται στο πλατύτερο δυνατό ακροατήριο και να προβάλλει τον προγραμματικό και ρεαλιστικό χαρακτήρα των θέσεών μας. Μένει να επιδείξει τα ίδια ηγετικά χαρακτηριστικά και προς το εσωτερικό, όπου στο πρώτο αυτό διάστημα προεδρίας διέπραξε λάθη τα οποία αδίκησαν πρώτα από όλους τον εαυτό του. Ένα από τα βασικά καθήκοντα του προέδρου του ΣΥΝ στο προσεχές διάστημα είναι να μπορέσει να απαντήσει κατά τρόπο καθαρό και περιεκτικό στο δίλημμα που θέσαμε παραπάνω.

Το ζήτημα δεν μπορεί να εκκρεμεί sine die. Η πολιτική κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ και η διαφαινόμενη εισαγωγή εκλογικού συστήματος, με συνδυασμό αφενός μονοεδρικών περιφερειών, όπου, ενόψει των σημερινών συσχετισμών, η αριστερά έχει ελάχιστη τύχη, αφετέρου λίστας με παράλληλη διατήρηση της πριμοδότησης του πρώτου κόμματος, μπορούν να θέσουν νέο σκόπελο στην κοινοβουλευτική, πολιτική και κοινωνική παρουσία της αριστεράς. Άλλωστε η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σε διπολική βάση φαίνεται να αποτελεί βασική στρατηγική επιδίωξη του Γ. Παπανδρέου. Είναι συνεπώς επείγον να διαμορφώσουμε πολιτικές θέσεις, στρατηγική και μεθοδολογία που θα μας επιτρέψουν να προσεγγίσουμε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Διαφορετικά δεν θα αργήσει η μέρα οπότε θα διαπιστώσουμε ότι αποφύγαμε την οριζόντια διάσπαση (Ανανεωτικοί – Ρεύμα – Σύμμαχοι), αλλά ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμα χειρότερη διάσπαση, αυτή ανάμεσα στην κοινωνία και τον πολιτικό φορέα της Ανανεωτικής/Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

2ο Άρθρο .

Τίτλος: Η Δουνκέρκη του ΣΥΡΙΖΑ**

Στη σκιά του μεγάλου "αδελφου"

ον Μάιο του 1940 οι Γερμανοί διέσπασαν την αμυντική γραμμή των Αγγλογάλλων, και ενώ τα τεθωρακισμένα τους κατευθύνονταν προς το Παρίσι, το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα αποκόπηκε, υποχώρησε και τελικά βρέθηκε περικυκλωμένο στη Δουνκέρκη, με τις πλάτες στη θάλασσα.

Για κάποιους λόγους ο Χίτλερ δίστασε να τους αποτελειώσει, κι αυτό έδωσε στους Αγγλους μια παράταση ημερών, την οποία εκμεταλλεύτηκαν. Εκατοντάδες πλοία, πολεμικά, εμπορικά, αλιευτικά, κότερα, ακόμα και καΐκια έφτασαν στις παραλίες της Δουνκέρκης και κατάφεραν, παρά τις μεγάλες απώλειες, να διασώσουν χιλιάδες στρατιώτες. Ο Τσόρτσιλ, με το οξύτατο πολιτικό του ένστικτο, άρπαξε την ευκαιρία: δεδομένου ότι όλοι περίμεναν την απόλυτη καταστροφή, η διάσωση του αποδεκατισμένου εκστρατευτικού σώματος έγινε όχι μόνο μια πελώρια επιτυχία αλλά και η υποδειγματική πράξη αντίστασης, που προανήγγειλε την τελική νίκη. Αυτό ήταν το περίφημο «θαύμα της Δουνκέρκης».

Προφανείς οι ομοιότητες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το κάζο των ευρωεκλογών, το θέμα συζήτησης δεν ήταν πλέον το 18% των δημοσκοπήσεων αλλά η καταπακτή τού 3%. Γιατί μετά τους συντροφοκτόνους και θλιβερούς σκυλοκαυγάδες που ακολούθησαν, το ενδεχόμενο να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός Βουλής ήταν κάτι που όλοι έβλεπαν να ’ρχεται. Τελικά, δεν ήρθε. Κι έτσι, το «θαύμα του Οκτωβρίου» δεν έσωσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ από σίγουρο όλεθρο, αλλά χαλύβδωσε το πνεύμα αντίστασης, που θα οδηγήσει σε μια νέα ανάκαμψη, όπως έγινε και στη Δουνκέρκη. Ταιριάζουν και τα νούμερα: 338.000 στρατιώτες πέρασαν τη Μάγχη, 315.000 ψηφοφόροι έμειναν πιστοί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ όμως τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές. Διότι, απλούστατα, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν Γερμανοί, εφόσον οι λόγοι που τον έφεραν στο χείλος του γκρεμού θα πρέπει να αναζητηθούν στο εσωτερικό του. Για να χρησιμοποιήσω μια παραβολή: Φανταστείτε κάποιους που θέλουν να πάνε κάπου. Οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να αγοράσουν ούτε το εισιτήριο του ΚΤΕΛ, αλλά ένας απ’ αυτούς διαθέτει ευρύχωρο και αξιόπιστο αυτοκίνητο και τους το προσφέρει για να πάνε όλοι. Κι εκείνοι, επειδή τσόνταραν για τη βενζίνη, ισχυρίζονται ότι δεν είναι επιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες του οχήματος. Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Στην ουσία, δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πού, ούτε για το πώς θα πάνε. Μερικοί θέλουν βουνό, άλλοι θάλασσα. Μερικοί προτιμούν την άλφα διαδρομή, με στάσεις, άλλοι τη βήτα, του σκοτωμού. Τους βλέπετε ποτέ να φτάνουν ή ακόμα και να ξεκινούν;

Φυσικά, υπάρχει κάτι στο οποίο όλοι συμφωνούν: ότι θέλουν να φύγουν από εκεί που είναι σήμερα. Εφόσον όμως το πρόβλημα παραμένει ενδογενές, η λύση δεν θα βρεθεί στην προς τα έξω αντίσταση αλλά στην κριτική ανάλυση των εσωτερικών αιτίων που το προκάλεσαν. Δυστυχώς, δεν βλέπω να γίνεται τίποτα, για τον εξής λόγο: αυτό που παρουσιάζεται ως υγιής εξωστρέφεια καμουφλάρει την πεισματική άρνηση να αντιμετωπίσουμε κριτικά τις προϋποθέσεις της δικής μας πολιτικής. Είναι δηλαδή η υποκατάσταση του κριτικού λόγου που διατείνεται ότι ενσαρκώνει η Αριστερά από τον επικριτικό λόγο, που καταγγέλλει συνεχώς τους άλλους για να αποφύγει τις δύσκολες ερωτήσεις. Π.χ., θέλουμε ή δεν θέλουμε επιτέλους την αγορά; Αν την απορρίψουμε, τι θα βάλουμε στη θέση της; Επιδιώκουμε την ανατροπή ή τη βελτίωση του συστήματος; Κι επειδή απάντηση δεν υπάρχει, προτείνεται η «στροφή προς την κοινωνία», η οποία, ως διά μαγείας, θα εξαφανίσει όλα τα προβλήματα. Από πότε όμως το κουκούλωμα των υπαρκτών πολιτικών διαφωνιών συνιστά επιστροφή στην πολιτική στο όνομα μιας ενότητας που αποκτά μεταφυσικές σχεδόν διαστάσεις; Εξ ού και η χρησιμότητα του εξωτερικού εχθρού, που, σαν τους Γερμανούς, θα στριμώχνει την Αριστερά στη Δουνκέρκη, για να δραπετεύει ηρωικά.

* Εδώ Ο Συγγραφέας

** Εδώ Ο Συγγραφέας

Έλλη Παππά: Ανακοίνωση της ΚΠΕ του Συνασπισμού για το θάνατο της.

`

`

«Η ΚΠΕ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για το θάνατο της αγωνίστριας συγγραφέως Έλλης Παππά. Μια από τις σημαντικές μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος η Έλλη Παππά σφράγισε, με την παρουσία και τη δράση της, τον ταραγμένο αιώνα που πέρασε. Από τα μαθητικά της χρόνια βρέθηκε στις γραμμές του κοινωνικού κινήματος, αργότερα στην ΟΚΝΕ και στο ΚΚΕ και με «τη χρυσή της νιότης πανοπλία» πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη και δεν εκτελέστηκε γιατί γέννησε τον γιό τους στη φυλακή. Πέρασε 13 χρόνια στη φυλακή και διέπρεψε ως δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Αποχαιρετούμε με οδύνη την Έλλη Παππά και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στο γιό της Νίκο Μπελογιάννη. Η ίδια έγραφε: «Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος». Ο δικός μας αποχαιρετισμός σήμερα στην Έλλη Παππά δεν σημαίνει τέλος. Είναι αποχαιρετισμός – μνήμη.»

Kεντρική Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού

Έλλη Παππά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Έλλη Παππά (1920 – 27 Οκτωβρίου 2009), ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.

Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά αποτελούν ακραία μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλάκισης για πολιτικούς λόγους.

Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο ([1]) το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας.

Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου του 2009^[1].

//

Το έργο της

Το έργο της Έλλης Παππά “ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ – Βιβλία από τη Φυλακή” (Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο – Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο) παρουσιάστηκε την 1^η Δεκεμβρίου 2006 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, με ομιλητές την Έλλη Παππά, τη συγγραφέα Άλκη Ζέη και τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου.

Μελέτες

• Ο Πλάτωνας στην Εποχή μας (1981, 1998)
• Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς στο Κεφάλαιο του Μαρξ (1983, 1984)
• Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό (1985)
• Μύθος και ιδεολογία στη Ρωσική Επανάσταση – Οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν (1990)
• Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου (1991)
• Κομμούνα του 1871: Επανάσταση του 21^ου αιώνα; (1992)

Λογοτεχνικά έργα

• Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου (Μυθιστόρημα, Βουκουρέστι 1961)
• Δουλειά της φυλακής (Διηγήματα και ποιήματα, 1979)

Άλλα έργα

• Βίος και έργα της γάτας της Σοφής (1984)
• Σελίδες από τον τύπο της Αντίστασης (1985)
• Νίκος Κιτσίκης – Ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πολιτικός (1986)

Άμα δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό..

`

..ΠΑΕΙ Η …Π.Α.Σ.Α.

`

`

`

την πρώτη ΓΣ ξεκινήσαμε με καθυστέρηση 40′, στην δεύτερη με 20′. Ας προσπαθήσουμε όλοι στην 3η να μην υπερβούμε το 10λεπτο λόγω της αναμενόμενης μεγάλης συμμετοχής.

Οι παρεμβάσεις σας στα 7′ ομιλίας. Γραπτές σας παρεμβάσεις που θα σταλθούν πριν από το Σάββατο θα αναρτηθούν στο blog.

`

Οργανωτικά ΣΥΡΙΖΑ Tags:Συζήτηση ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ

Οι θέσεις της ΠΑΣΑς για τον ΣΥΡΙΖΑ σε 2,5′

`

`

Καλούμε όλους τους ΣΥΡΙΖΑίους να διαδώσουν με όποιο τρόπο μπορούν το μήνυμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια των μελών του!

`

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΕΜΒΟΛΙΟΥ

`

Le Monde – Diplomatique, Ιούλιος 2009

«Για να πουληθούν τα φάρμακά μας

πρέπει να εφεύρουμε αρρώστιες»

`

τα μέσα του Σεπτέμβρη του 2005 έγινε στην Μάλτα μία Πανευρωπαϊκή Ιατρική Σύνοδος για την γρίπη

με χορηγούς τις εταιρείες παραγωγής αντιγριπικών εμβολίων και αντιϊκών φαρμάκων. Μεταξύ αυτών και η Roche. Εκεί από τα χείλη του γενικού διευθυντή του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ) ανακοινώθηκε  επίσημα ότι: «Δεν γνωρίζουμε πότε αλλά μία πανδημία γρίπης αναμένεται να
πραγματοποιηθεί.  Λείπει μόνον μία συνθήκη για την πραγματοποίηση αυτού του γεγονότος, ένας ιός ικανός να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο». Επίσης είπε ότι «ο αντιγριπικός εμβολιασμός συνιστάται, διότι θωρακίζει τον οργανισμό και σαν ψυχολογική συνήθεια». Δηλαδή το κοινό εμβόλιο κατά της γρίπης αν και δεν βοηθά ιατρικά, βοηθά ψυχολογικά, ως placebo-ψευδοφάρμακο δηλαδή! Όμως ο ιατρός Ερνέστο Μπούργκιο «Αν υπάρχει μία χρονιά που το κοινό αντιγριπικό εμβόλιο δεν συνίσταται είναι ιδιαίτερα εκείνη κατά την οποία υπάρχει φόβος πανδημίας.. Αν είναι αλήθεια, ότι ένας εκ των κινδύνων είναι ο ιός Η5Ν1, αυτός θα μπορούσε να επανασυνδυαστεί με την εμβολιαστική ρίζα αποκτώντας τα αντιγόνα, με κίνδυνο να ξεσπάσει στο εμβολιασμένο άτομο ένας πραγματικός κυκλώνας στα κύτταρά του. Ένας κανόνας που υπάρχει σε περίπτωση πανδημίας είναι, ότι ο προληπτικός εμβολιασμός αποτελεί μία στρατηγική πολύ επικίνδυνη». Δηλαδή αν κατά την προδρομική περίοδο μίας ασθένειας γίνει εμβολιασμός (χρονικό διάστημα, που μπορεί να κρατήσει από 4 ημέρες ως και 3 μήνες χωρίς να εμφανίζονται καθόλου συμπτώματα), τότε όπως λέει και ο Μπούργκιο, τα αποτελέσματα είναι βαριές και ανεπανόρθωτες βλάβες, ή θάνατος. Πληροφοριακά για τους γονείς, που δέχονται τόσο απρόσκοπτα να εμβολιάζουν τα παιδιά τους ή τον εαυτό τους, κάθε φορά πριν το πραγματοποιήσουν θα πρέπει να προσεύχονται… Αυτό διότι ο εμβολιασμός ενδέχεται να συμπέσει μέσα στην προδρομική περίοδο της ασθένειας.

Η στρατηγική του marketing των μεγάλων Φαρμακοβιομηχανιών έχει πλέον
σαν στόχο της τους υγιείς ανθρώπους, όσοι λίγοι έχουν πλέον απομείνει. Και
φυσικά τα χημικά φάρμακα και τα εμβόλια δεν κάνουν τίποτε άλλο απ’ το να
διευρύνουν την πελατεία των Φαρμακοβιομηχανιών δημιουργώντας νέους πελάτες -
αρρώστους στην «Επιχείρηση Ασθένεια».

Η Γαλλία ταρακουνά το κατεστημένο των Φαρμακευτικών Εταιρειών στην Ευρώπη με την παραπομπή των φαρμακευτικών εταιριών Baxter, Roche & Pharma στο Διεθνές Διακαστήριο της Χάγης στις 12 Ιουλίου 2009 διότι έχει αποκαλυφτεί το μέγεθος αυτής της νέας τακτικής, που θέλει νέους πελάτες, που να νομίζουν ότι
κινδυνεύουν, για να πωλούνται τα νέα πανάκριβα και επικίνδυνα φάρμακα κατηγορώντας τις 3 εταιρίες ότι σπέρνουν σκόπιμα τον πανικό και πως σκόπιμα σε εργαστήρια δημιούργησαν τον εν λόγω ιό καθώς και οι Γαλλικές αρχές ασκούν δριμύ κατηγορώ ως προς την σκόπιμη απελευθέρωσή του στον αέρα με έναν και
μοναδικό σκοπό το κέρδος. Επίσης, εξετάζονται ταυτόχρονα σοβαρές και βάσιμες καταγγελίες  από δικηγόρους του United States Department of Justice καθώς και γιατρών και επιστημονικού προσωπικού του Amercian Medical Association η εμπλοκή στην όλη υπόθεση της γρίπης των χοίρων, δίκτυο καναλιών και επιχειρήσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης οι οποίες όπως υποστηρίζεται χορήγησαν ή αλληλο-χορηγήθηκαν με φαρμακευτικές εταιρίες έτσι ώστε να πάρει το θέμα διαστάσεις διεθνούς εμβέλειας. Η υπόθεση αναλαμβάνει ακόμα πιο διεθνή χαρακτήρα μιας και το Μεξικό παραπέμπει την εταιρία Baxter επίσης στο διεθνές δικαστήριο διότι όπως λέει, όλοι οι θάνατοι στο Μεξικό τον περασμένο Απρίλιο και Μαϊο εκτός από ένα περιστατικό οφείλονται στο γεγονός τ’ ότι τους χορηγήθηκε το εμβόλιο κατά τους μήνες Δεκέμβριο 2008 και Ιανουάριο 2009 – εμβόλια τα οποία περιείχαν μείγματα από ανθρώπινους ιούς – τον ιο του SARS, ιός των πουλερικών και ιός των χοίρων.

Οι πρώτες χώρες που απαγορεύουν την χορήγηση εμβολίων

για την γρίπη απάτη είναι η Νέα Ζηλανδία, Σκωτία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία,

Ολλανδία, Σουηδία και το Μεξικό.

Απαγορεύουν την χορήγηση εμβολίων