Διαδήλωση ενάντια στην τρομοκρατία; Τι θέλουμε να αποδείξουμε; Και σε ποιον;

`

(του Κώστα Λεγάκη)

30/10/2009 Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

ια άλλη μια φορά τα στελέχη της «Ανανεωτικής» Πτέρυγας του ΣΥΝ έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Το πρόσωπο της καθωσπρέπει, «θεσμικής», καθεστωτικής αριστεράς.

Με απευθείας ανακοίνωση στα ΜΜΕ μας ενημέρωσαν ότι προτίθεται να προτείνουν στην σημερινή ΠΓ του ΣΥΝ τη διοργάνωση διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.

Τα ερωτήματα είναι πολλά:

1. Γιατί η ΑΠ επιλέγει να δημοσιοποιήσει την πρόθεσή της να κάνει μια πρόταση; Έτσι παράγεται η πολιτική πια εντός του ΣΥΝ; Μέσω των Μέσων;

Ως άνθρωπος που από τα μικράτα του συμμετέχει στην αριστερά και τις διαδικασίες της, είχα την εντύπωση ότι οι οποιεσδήποτε προτάσεις, πρώτα συζητούνται με τους συντρόφους μας και μετά δημοσιοποιούνται. Η επιλογή της ανακοίνωσης στα ΜΜΕ μιας πρότασης που απευθύνεται σε συντρόφους, μόνο τον χαρακτήρα του εκβιασμού μπορεί να έχει.

2. Τι θα εξυπηρετήσει μια τέτοια διαδήλωση;

Διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις κάθε είδους γίνονται με σκοπό να πιέσουν κάποιον να πάρει ή να αλλάξει μια απόφαση, μια πολιτική, μια πρακτική. Κινητοποιήσεις γίνονται για να κερδίσεις κάτι. Δεν γίνονται για το θεαθήναι, μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας! Άρα διαδηλώνεις μόνο ενάντια σε κάτι που είναι απτό. Που έχει όνομα, που έχει πρόσωπο. Η κρατική τρομοκρατία π.χ. είναι μια τέτοια περίπτωση. Η ΕΤΑ, επίσης, στην Ισπανία, είναι μια άλλη τέτοια περίπτωση. Όσο τρομοκρατική κι αν είναι η δράση της, η ΕΤΑ διεκδικεί έναν «θεσμικό» ρόλο στα πράγματα. Υπολογίζει στη λαϊκή υποστήριξη και άρα λαμβάνει υπόψη της της τη λαϊκή αντίδραση. Στην ελληνική πραγματικότητα όμως, με ανθρώπους που σκοτώνουν για νεφελώδεις λόγους, που δεν ξέρουμε ούτε τι διεκδικούν, ούτε εάν είναι «αγνοί» επαναστάτες ή απλοί προβοκάτορες, μια τέτοια κινητοποίηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι απλοί εγκληματίες. Δεν διεκδικούν καμιά λαϊκή «νομιμοποίηση», δεν διεκδικούν ερείσματα στον κόσμο. Όπως δεν διεκδικεί ούτε ο ληστής, ούτε ο βιαστής. Τι νόημα θα είχε μια κινητοιποίηση ενάντια στη Ληστεία ή ενάντια στον Βιασμό; Κινητοποιήσεις δηλαδή ενάντια σε μία έννοια; Μήπως οι ληστές ή οι βιαστές θα σταματήσουν να τελούν τις συγκεκριμένες πράξεις επειδή κατέβηκαν μερικές χιλιάδες στο δρόμο και διαμαρτυρήθηκαν; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!

…Άρα είναι εκ του πονηρού το ερώτημα που θέτουν οι φωστήρες της τηλεδημοσιογραφίας και οι ακροδεξιοί τηλεστάρ, για το πώς θα αντιδράσει η αριστερά απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Οι ίδιοι άραγε πώς αντιδρούν; Αυτοί γιατί δεν κάνουν καμιά κινητοποίηση;

3. Τι θέλουμε να αποδείξουμε; Και σε ποιον;

Μήπως το μόνο που θέλουμε να αποδείξουμε είναι ότι είμαστε «καλά παιδιά»; Μα είναι παγκοίνως γνωστό, από την εκατόχρονη και πλέον δράση της αριστεράς στην Ελλάδα, ότι ουδέποτε δικαιολόγησε ή εφάρμοσε πρακτικές ατομικής τρομοκρατίας. Η αριστερά (όλων των αποχρώσεων) πάντα έβλεπε τη λύση των προβλημάτων μέσα από μαζικές διαδικασίες, μέσα από λαϊκές κινητοποιήσεις. Η αριστερά και οι αριστεροί έχουν υποστεί τρομοκρατικές πρακτικές. Έχουν διωχθεί, έχουν βασανιστεί, έχουν εκτελεστεί και είναι οι τελευταίοι που δεν θα υπολόγιζαν ποτέ μια ανθρώπινη ζωή. Άρα είναι εκ του πονηρού το ερώτημα που θέτουν οι φωστήρες της τηλεδημοσιογραφίας και οι ακροδεξιοί τηλεστάρ, για το πώς θα αντιδράσει η αριστερά απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Οι ίδιοι άραγε πώς αντιδρούν; Αυτοί γιατί δεν κάνουν καμιά κινητοποίηση;

4. Αποκηρύσσομεν μετά βδελυγμίας;

Όταν το κράτος και οι μηχανισμοί του σε εγκαλούν συνεχώς, η δική σου απάντηση δεν μπορεί να είναι συνεχώς το «αποκηρύσσομεν μετά βδελυγμίας». Να υπενθυμίσω ότι πολλοί κομμουνιστές που διαφωνούσαν και κριτίκαραν την Σοβιετική Ένωση και τα σταλινικά εγκλήματα, όταν τους ρωτούσαν στην ασφάλεια «είσαι ρε με τη Ρωσία;» αυτοί απαντούσαν «ναι». Και ήταν αυτό μια συνειδητή στάση απέναντι στο απεχθές πρόσωπο του κρατικού τρομοκράτη, που δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να σου κάνει μια τέτοια ερώτηση.

Η αριστερά δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Η αριστερά έχει πολιτική για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους φαινομένων. Και η πολιτική αυτή λέγεται εκδημοκρατισμός του κράτους, των ένοπλων σωμάτων, των μυστικών υπηρεσιών μέχρι την πλήρη κατάργησή τους στην κοινωνία που ονειρευόμαστε. Λέγεται διαφάνεια παντού. Λέγεται φιλολαϊκή πολιτική, που αφαιρεί κάθε πρόσχημα στους επίδοξους σούπερμαν της επανάστασης.

Όταν το ίδιο το κράτος σπέρνει αντιδημοκρατικά μέτρα, αστυνομοκρατία, ηλεκτρονικά φακελώματα, κάμερες στους δρόμους και κυνήγημα καθετί που ξεφεύγει από την «καθεστυκυία λογική», τότε να είναι έτοιμο να θερίζει τρομοκρατικές θύελλες.

ΠΑΣΑ (Πρωτοβουλία για την ΑντιΣυστημική Αριστερά)

Ούτε αυτοί οι δύο “κύριοι” έχουν συνέλθει από το 4,6%

γαλαζοπράσινοι 'ιριδισμοί'

ένας xλευάζει και ειρωνεύεται τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και σεμνό καθηγητή Τάσο Κουράκη, που βρίσκεται δίπλα στην κοινωνία και τους διωκόμενους, γιατί υπερασπίστηκε τους φοιτητές του που πάλευαν για το δημόσιο πανεπιστήμιο και δεν άφησε να τους κατασπαράξουν οι τηλεοπτικές ύαινες  και η ανεξάρτητη και τυφλή (στους αδύνατους)  δικαιοσύνη, που καταδικάζει όσους αλλοδαπούς ξυλοκοπούνται και όσους ημεδαπούς τους υπερασπίζονται (υπόθεση Πουρσάνογλου πολιτειολόγου) ενώ στους Θέμους και το κακό συναπάντημα για βαρύτατα αδικήματα (Υπόθεση Ζαχόπουλου-Τσέκου) επιδαψιλεύει ανασταλτικές ποινές-χάδια.

Ο άλλος “εκσυγχρονιστής”  εμπλέκει ξετσίπωτα το ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία, εγκαλεί Αλαβάνο (λίγο) Τσίπρα (εκτενέστερα), Εξάρχεια , Αστυνομία, βάζει στη μέση Κουβέλη, Παπαγιαννάκη , Ανανεωτική Αριστερά με ολίγη από Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό και στο τέλος αφού  αναμίξει καλά “στραβούς γιαλούς”, “ίσες ευκαιρίες” , “ταξικές συγκρούσεις ” κ.α  ,  επειδή ο μεγάλος πόνος του για την Αριστερά είναι αβάσταχτος , ρωτάει με περισσή αφέλεια,   τάχα μου, γιατί σιωπούν τα στελέχη της Α.Π., και  γιατί παραμένουν στον Κακό Λύκο,συγνώμην ΣΥΡΙΖΑ, και δεν επανιδρύουν το κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μάλιστα τέτοιος φλογερός έρωτας έχουν για την αριστερά . (Όχι για Λ. Κύρκο δεν είδαμε να μιλά, ο κύριος Τ. Καμπύλης.)ϊσως μας διέφυγε.

Φυσικά οι δύο αυτοί “κύριοι” είναι και τακτικοί συνεργάτες του SITE της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ , όπου συμπτωματικά στεγάζονται όλοι οι άσπονδοι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς.

Να τους χαίρονται τέτοιους  φίλους (1)

Το άρθρο του “εκσυγχρονιστή” τακτικού συνεργάτη της  Α.Π. στην “Καθημερινή” 30/10  ΕΔΩ:

Το μυστρί και η δημοκρατία

Μανδραβέλης Πάσχος

Είναι προφανές ότι, όταν συλληφθούν οι ψυχασθενείς με τα καλάσνικοφ, μπορούν να ζητήσουν την αθώωσή τους ισχυριζόμενοι ότι «τελούσαν υπό νομική πλάνη, θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας αντίστοιχες ενέργειες καταγράφονται συχνά». Δεν είναι καλαμπούρι, είναι το σκεπτικό του εισαγγελέα Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, με το οποίο αθώωσε έξι νεαρούς, οι οποίοι «έχτισαν» εντός του γραφείου τον αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Θανάση Καραμπίνη. Ο εισαγγελέας της έδρας διαπίστωσε ότι «τα αδικήματα της άσκησης βίας και της διατάραξης οικιακής ειρήνης φαίνεται από τις καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας ότι έχουν αντικειμενικά διαπραχθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι έξι «χτίστες» αθωώθηκαν διότι νόμιζαν ότι «νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή να χτίζει εντός των γραφείων του τους πρυτάνεις».

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του βουλευτή του Συνασπισμού κ. Τάσου Κουράκη, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι την Ξάνθη για να υπερασπιστεί το δίκιο των χουλιγκάνων να διαμαρτύρονται όπως γουστάρουν, ακόμη και με μυστρί, λάσπη και τούβλα (η λάσπη κυριολεκτικά και μεταφορικά). Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Συνασπισμού, «ο Τάσος Κουράκης επαίνεσε τη στάση των φοιτητών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα, ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου».

Με άλλα λόγια, ο κ. Κουράκης –έχοντας και τις ευλογίες του Συνασπισμού– επαίνεσε την παρανομία των φοιτητών βαφτίζοντας τη φθορά δημόσιας περιουσίας και τον τραμπουκισμό στο πρόσωπο ενός καθηγητή και εκλεγμένου αντιπρύτανη ως «εύρυθμη λειτουργία του ασύλου». Με άλλα λόγια, εκεί που οι χούλιγκαν μας χρωστούσαν, ο Συνασπισμός ζητάει και το βόδι, διότι «στοχοποιήθηκαν» οι χτίστες!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «επαναστατικού παραλογισμού», που δέρνει εσχάτως τον ΣΥΝ, και αφού κατά τον κ. Κουράκη το χτίσιμο καθηγητών ή πρυτάνεων εντός των γραφείων είναι καλό πράγμα – «υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου» –, να νομιμοποιηθεί. Να μπορεί, όποιος διαφωνεί με κάποιον, να χτίζει συμβολικά την είσοδο του γραφείου του. Ετσι, αφενός θα έχουμε οικονομικό όφελος (η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας κι εσχάτως έχει κάμψη) και αφετέρου θα έχουμε καθημερινά χάπενινγκ. Οι φοιτητές θα χτίζουν τους πρυτάνεις, οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου θα μπορούν να χτίζουν την είσοδο της ΓΑΔΑ, ο ΛΑΟΣ θα μπορεί να χτίζει τα γραφεία του ΣΥΝ στην Κουμουνδούρου…

Γιατί όχι; Αφού το χτίσιμο των γραφείων είναι απλώς συμβολική πράξη, η οποία δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν και αποσκοπεί σε ιερούς σκοπούς, γιατί να μη διευρυνθεί; Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους; Οι ακροδεξιοί να χτίζουν τα γραφεία των «επαναστατών», οι επαναστάτες των ρεφορμιστών, οι ρεφορμιστές των δεξιών κ. ο. κ. Είναι σίγουρο ότι ο καλός δημοκράτης κ. Κουράκης θα τρέξει να υπερασπιστεί το δικαίωμα κάθε ομάδας πολιτών να χτίζει τους αντιπάλους της· πάντα «συμβολικά» και φυσικά υλοποιώντας αποφάσεις συλλογικών οργάνων.

Το άρθρο του άλλου “εκσυγχρονιστή” τακτικού συνεργάτη της Α.Π. στην “Καθημερινή” 30/10  ΕΔΩ:

`

Η Αριστερά ως όμηρος κάθε «επαναστάτη»

Του Τακη Kαμπυλη

Καμπύλης Τάκης

Η μετάβαση από τους «Αθανάσιους Διάκους» του Αλ. Αλαβάνου στην (έστω και ημιαυτόνομη) «Λωρίδα της Γάζας» του Α. Τσίπρα εκφράζει, αν μη τι άλλο, τη συνέπεια με την οποία η –εκτός ΚΚΕ– Αριστερά στην Ελλάδα βαδίζει μακριά από κάθε σύγχρονη αριστερή αντίληψη. Επιλέγει –είτε με Αλαβάνο είτε με Τσίπρα– συγκεκριμένη ιδεολογική στάση, ένα, γνωστό από το παρελθόν, προϊόν αριστερίστικου ακτιβισμού και σεχταρισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στεγάζοντας πολιτικά το «Χώρο», ουσιαστικά λειτουργεί σαν μαγνήτης προς όλους αυτούς που εκτιμούν ότι η Κοινωνία της Ειρήνης δεν είναι δυνατή. Ο αριστερίστικος ακτιβισμός διαφέρει από τον αντίστοιχο της σύγχρονης Αριστεράς, από αυτόν της Κοινωνίας των Πολιτών διότι είναι συγκρουσιακός και όχι προϊόν «συμβιβασμών» – της πεμπτουσίας του πολιτικού πολιτισμού, όπως έλεγε ο αείμνηστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Επιπλέον, ο σεχταρισμός, δηλαδή η βεβαιότητα πως η Αριστερά ως δύναμη αλλαγής είναι φύσει μειοψηφική στις καπιταλιστικές κοινωνίες, οδηγεί στην πεποίθηση πως τελικά η Αριστερά είναι «αντισυστημική» και πως μόνο με τη ρήξη μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνον έτσι (αυτο) εκπληρώνεται ο σχεδόν μεσσιανικός χαρακτήρας των «γκρουπούσκουλων» μικρών και μεγαλύτερων.

Για παράδειγμα, στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική και αποτελεσματική αστυνομία, ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν σαφέστατα απαντήσει αρνητικά. Γι’ αυτό και δεν τη θέλουν στα κάστρα τους (Εξάρχεια, ΑΕΙ κ. λπ.).

Ο ναρκισσισμός του αντισυστημικού «μάρτυρα» δεν επιτρέπει να αντιληφθούν, πρώτον, πως η εγκληματικότητα είναι μείζον κοινωνικό πρόβλημα και πως, δεύτερον, πλήττει κυρίως τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα του πληθυσμού. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη την Αστυνομία, πληρώνουν στρατούς και χτίζουν σπίτια–κάστρα. Ο φτωχοί και οι εν αδυναμία την έχουν ανάγκη. Διαφορετικά, οι περιοχές κατοικίας τους, τα σπίτια τους και οι ζωές τους θα βρεθούν στα χέρια κάθε λογής μαφίας.

Ο φτωχός και ο εξαθλιωμένος δεν έχει άλλο καταφύγιο από το οργανωμένο κράτος και τους θεσμούς του. Η λειτουργία και όχι η απαξίωση της Αστυνομίας είναι το ζητούμενο. Μια αστυνομία που να επιβάλλει το νόμο αλλά και να τον τηρεί, είναι η σύγχρονη αριστερή πολιτική και όχι η σιωπηλή συγκατάβαση προς όσους την πολεμούν.

Ο φτωχός, ο ευρισκόμενος σε επισφάλεια, έχει ανάγκη την Αστυνομία γι’ αυτό και δεν βρίσκω πιο σύγχρονη αριστερή πρόταση από το αίτημα για μια πιο δυνατή και πιο δημοκρατική αστυνομία.

Αραγε, μπορεί σήμερα –για την Αριστερά του κ. Τσίπρα– ένας αριστερός να εργάζεται ως αστυνομικός;

Αποτελεί νομίζω κοινό τόπο πως η Αριστερά του κ. Τσίπρα δεν έχει σχέση με τη σύγχρονη Αριστερά του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη και όσων σήμερα συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Σαφώς ο κ. Φώτης Κουβέλης και άλλα στελέχη της ανανεωτικής τάσης πιστεύουν πως το ζητούμενο της σύγχρονης Αριστεράς σήμερα είναι η μείωση της ανισότητας μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατίας και των θεσμών της. Το ερώτημα είναι πως –ή γιατί ακόμη– συμβιώνουν με τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύονται νησίδες «αυτονομίας»;

Εφόσον οι ανανεωτικοί αντιλαμβάνονται την –πολιτική– απόσταση που τους χωρίζει, γιατί εξακολουθούν να συνυπάρχουν σ’ έναν χώρο που εκτιμά πως ο «γιαλός είναι στραβός»;

Και γιατί δεν κινούν πολιτικές διεργασίες που θα απεγκλωβίσουν τις δυνάμεις της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς από την «κατάσταση πολιορκίας»; Τι περιμένουν; Πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια πρόταση που ονειρεύεται την Αθήνα των νησίδων; Και γιατί σιωπήσατε εσείς οι ανανεωτικοί;

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε αυτός –σε κάθε ευκαιρία– παίζει με ανοιχτά χαρτιά. Κυρίως βαραίνει εσάς. Εσείς μιλήσατε για τον δημοκρατικό δρόμο προς μια κοινωνία ισότητας. Εσείς μιλήσατε για τη διεύρυνση των θεσμών, τα ξεχάσατε;

Κάποτε η λαϊκιστική Δεξιά έλεγε πως δεν είναι συμβατό να «είσαι κομμουνιστής και πλούσιος». Σήμερα η λαϊκιστική Αριστερά λέει πως δεν υπάρχει «δημοκρατική αστυνομία» επειδή το κράτος δεν είναι παρά αποκλειστικά και μόνο το πεδίο «ταξικών συγκρούσεων». Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει ως προοπτική μια κοινωνία με ειρήνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες. Η ουτοπία δεν χωράει, μόνον ο πόλεμος. Εσείς τι λέτε;

Είναι σαφές πως ο χώρος της ελληνικής μη κομμουνιστικής Αριστεράς θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ομηρία από τον κάθε αυτόκλητο «επαναστάτη», εκτός αν ληφθούν συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες. Και το διαζύγιο είναι μέσα σε αυτές…

Καλός ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, σύντροφοι της ανανεωτικής τάσης, αρκεί να υπάρχει περιεχόμενο. Και όχι μόνο ντουβάρια και έδρες…

(1) Υ.Γ. Με αφορμή τα παραπάνω άρθρα στην Καθημερινή  (Οι άνθρωποι εκεί έχουν αναλάβει εργολαβικά την επιχείρηση “ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ”),  καθώς και ένα παρεμφερές του Γ Γιαννουλόπουλου  στην Ελευθεροτυπία, στείλαμε επώνυμα στην Α.Π. το παρακάτω mail, του οποίου η απάντηση “χάθηκε στη μετάφραση”.

Προς Ανανεωτική Πτέρυγα ΣΥΝ Πολλά συγχαρητήρια για τους συνεργάτες σας Π. Μανδραβέλλη, Τ. Καμπύλη, Γ. Γιαννουλόπουλου για τα σημερινά δηλητηριώδη άρθρα τους, στις “έγκριτες” Καθημερινή, Ελευθεροτυπία . Στο πολύ δύσκολο έργο της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, του ελπιδοφόρου αυτού εγχειρήματος της σύγχρονης Αριστεράς, θα παραμείνουν μόνοι. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί που με κάθε αντίτιμο δεν θα το επιτρέψουν. Νάστε βέβαιοι! Υ.Γ. Περιμένουμε σχολιασμό σας, στην ξεκάθαρη προτροπή των παραπάνω “κυρίων” για αποχώρηση της Α.Π. απ’το ΣΥΡΙΖΑ. Καθώς και στην ανίερη και αισχρή επίθεση στον Τσίπρα  (τώρα), αφού ξεμπέρδεψαν (;) με τον Αλαβάνο. Θα το τολμήσετε; Ονοματεπώνυμο