`
`
Διαβάζοντας το άρθρο του Β. Μουλόπουλου στην Αυγή της 22/11/09 (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=506564 ) σημείωσα την φράση:
…Στις χώρες της Ευρώπης κινείται υπόγεια, μια μάζα ανθρώπων που μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης, όχι μόνο με όρους απώλειας εισοδήματος, αλλά κυρίως με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.
Γι’ αυτούς έγινε πάλι κεντρικό το θέμα της εργασίας, όπως “στον σύντομο 20ό αιώνα”…
Πράγματι σύντομος ο 20 ος αιώνας, κάποιοι τον έχουν πει “Φεβρουάριο αιώνα”, μιας και ουσιαστικά ξεκίνησε από την δολοφονία του αρχιδούκα στο Σαράγεβο και τελείωσε με την πτώση του τοίχους στο Βερολίνο. Και το βασικό χαρακτηριστικό στο σύντομο πέρασμά του, η κυριαρχία του φόβου.
Του φόβου που μετατράπηκε στην φρίκη των δυο πολέμων, στο φόβο που παρέλυσε τον πρωτοποριακό ρόλο της τέχνης κατά την διαδικασία μετατροπής του σε εμπόρευμα και εργαλείο χειραγώγησης, του φόβου απέναντι σε οποιοδήποτε αύριο που δεν θα είχε καμία σχέση με κάθε χθες. Αλλά και του φόβου για την πυρηνική απειλή του ψυχρού πολέμου παράλληλα με τον φόβο όταν καταλάβαμε ότι τα ερμηνευτικά μας εργαλεία για να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας δεν είναι ικανά να προβλέψουν σωστά οτιδήποτε.
Αμφισβητήθηκε αυτός ο φόβος στις σύντομες εκρήξεις θυμού και αμφισβήτησης που τον εξόρκισαν βγάζοντάς του επιδεικτικά την γλώσσα είτε στους δρόμους του Παρισιού τον Μάη του 68 είτε μέσα από τις μουσικές της ροκ και ορισμένες φωτεινές στιγμές δημιουργικότητας. Αλλά ο φόβος παρέμεινε και κυριάρχησε, και η Αριστερά δεν μπόρεσε ούτε να κατανοήσει τις συνέπειές του, που πήραν τις διαστάσεις των πολιτικών γεγονότων πού όλοι ξέρουμε, μιας και παρέμεινε παραλυτικά προσκολλημένη στην διαχείριση του δικού της φόβου πάνω στις αλλαγές που επέφερε ο φόβος της δικής της επιβίωσης.
Τελείωσε αυτός ο Φεβρουάριος αιώνας και ξεκίνησε ο επόμενος σηματοδοτώντας την μετατροπή του φόβου σε τρόμο, δηλαδή σε φόβο συλλογικό και ανεξέλεγκτο, σε συλλογική φοβία. Μαζική υστερία τρόμου μετά τους δίδυμους πύργους στις 11/9, μαζικός τρόμος για την γρίπη των πτηνών ή την γρίπη των χοίρων, τρόμος από την επισφάλεια στην εργασία, τρόμος από την τρομοκρατία των τρομοκρατών των οργανωμένων συμφερόντων που βάλθηκαν να τον συσκευάζουν σε ατομικές συσκευασίες και να τον πουλάνε μαζικά χρησιμοποιώντας όλα τα γνωστά τεχνάσματα του μάρκετινγκ που επινοήθηκαν για να λανσαριστεί στην πρωτογενή και την δευτερογενή αγορά του τρόμου σαν προϊόν μαζικής κατανάλωσης. Και μάλιστα ως προϊόντος πολύ κερδοφόρου. Και την αγορά αυτή την στηρίζουν και την προστατεύουν πλέον και πολιτικές και αποφάσεις κυβερνήσεων και συνόδων τους, όπως αυτή της Λισσαβόνας είτε των διάφορων G, έτσι ώστε να τον ανακυκλώνουν αλλά και να ανακυκλώνονται.
Και η «καθ’ ημάς» Αριστερά;
Τρομοκρατημένη συνεχίζει να βρίσκεται εγκλωβισμένη στα φοβικά σύνδρομα του πρόσφατου τραυματικού παρελθόντος της. Αμήχανη συνεχίζει να αναλύει ήττες πίσω από τις στοιχίσεις της, μετρώντας τις δυνάμεις των στοίχων της που τις βλέπει καθημερινά να φυλλορροούν. Και έτσι σιγά σιγά ενσωματώνεται μέσα σε αυτό στο σύστημα του τρόμου, να γίνεται μέρος του, μιας και ανίκανη να εμπνεύσει την κοινωνία στο να βγάλει πάλι έξω την γλώσσα, να αντιπαλέψει μέχρι που να νικήσει όλες εκείνες τις δυνάμεις που επιβάλουν στους πολλούς να μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης, όχι μόνο με όρους απώλειας εισοδήματος, αλλά κυρίως με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.
Έχει ακόμα μια ευκαιρία ο ΣΥΡΙΖΑ, η μόνη Αριστερά που μπορεί σήμερα να αντισταθεί. Και βεβαίως θα πρέπει να ξαναβγάλει στο φως την αντίθεση εργασίας – κεφαλαίου. Αυτός είναι ο ρόλος της, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής της, αυτό να είναι το σημείο εκκίνησης για να ανασυνταχθεί, όπως παροτρύνει ο Β. Μουλόπουλος αλλά νομίζω ότι αυτό δεν φτάνει.
Για να είναι οι επόμενοι καιροί, καιροί του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να πάψουν όλοι όσοι συντάχθηκαν μαζί του να σταματήσουν να φοβούνται. Να μην φοβούνται την γνώμη και την πρωτοβουλιακή δράση όλων αυτών που σήμερα αποκαλούμε Κοινωνική Αριστερά και των κινημάτων της, να μη φοβούνται όλους αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς φόβο. Να μη φοβούνται μια Αριστερά που θα βασίζεται στα μέλη της και τα όνειρά τους. Αν δεν τα καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτό τον φόβο, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα αυτά τα όνειρα θα πάρουν την εκδίκησή τους ζωντανεύοντας τους χειρότερους εφιάλτες τους.
