ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ
Η ανεργία στη χώρα μας υπερβαίνει το 15% (750.000 άνεργοι) και αυξάνεται συνεχώς. Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης συνεχώς επεκτείνονται (εργαζόμενοι σε call centers, MacJobs, σεκιουριτάδες, εργαζόμενοι σε Ζάρα, δημοσιογράφοι κ.τ.λ), αφορούν πλέον όλες τις ηλικίες και περισσότερους από 1.100.000 εργαζόμενους.
Πλήττεται η αξία της πραγματικής ασφάλειας. Η ασφάλεια δεν είναι μόνο Δημόσια Τάξη. Ασφάλεια είναι να γνωρίζεις ότι θα έχεις δουλειά και αύριο. Ο προγραμματισμός ζωής. Οι επισφαλείς (άνεργοι, ελαστικά απασχολούμενοι, χαμηλόμισθοι, απειλούμενοι με απόλυση κ.λπ.) δεν μπορούν να το κάνουν, γι’ αυτό φοβούνται περισσότερο.
-Δεν μπορούν να πάνε διακοπές, γιατί δεν δικαιούνται άδεια.
-Δεν μπορούν να κάνουν μια σημαντική εγχείρηση, γιατί δεν έχουν πλήρη νοσοκομειακή περίθαλψη.
-Δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους (να κάνουν παιδιά, να πάρουν δάνειο για σπίτι, αυτοκίνητο).
-Είναι ευάλωτοι σε κάθε είδους εκμετάλλευση, δεν έχουν τις ίδιες νομικές εγγυήσεις που έχουν οι άλλοι εργαζόμενοι.
Ταυτόχρονα, έχει αυξηθεί η εργοδοτική αυθαιρεσία στους χώρους εργασίας. Σύνταγμα, νόμοι, εργατική νομοθεσία, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και κανονισμοί για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων παραβιάζονται ασύστολα από τους εργοδότες στο όνομα της μείωσης του κόστους εργασίας και του μέγιστου δυνατού κέρδους. Η πρώτη συνέπεια είναι η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών.
Το σύστημα αναζητεί διέξοδο από την κρίση αυτών που είναι υπεύθυνοι, αυτών που τη δημιούργησαν, με θύματα για άλλη μια φορά τους εργαζόμενους, που στην πραγματικότητα καλούνται να την πληρώσουν.
Η κυβέρνηση με τον κρατικό προϋπολογισμό του 2010 προχωρά σε περικοπή των επιδομάτων των δημόσιων υπαλλήλων κατά 10% οδηγώντας σε μείωση τις αποδοχές τους.
Αυτή η εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης στον δημόσιο τομέα δίνει το σήμα και την κατεύθυνση για την εισοδηματική πολιτική και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Μειώσεις μισθών στο Δημόσιο σημαίνουν σκληρή λιτότητα και στον ιδιωτικό τομέα.
Ενώ χρειάζεται στήριξη και ενίσχυση των μισθών, της εγχώριας παραγωγικής βάσης και της απασχόλησης, η κυβέρνηση, παραδομένη στις διεθνείς αγορές και τις νεοφιλελεύθερες επιλογές των κυρίαρχων της Ε.Ε., κάνει ακριβώς το αντίθετο, οδηγώντας σε επιδείνωση της ύφεσης και σε αύξηση της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας.
Όσον αφορά τα φορολογικά, εάν εξαιρέσουμε το 1 δισ. που θα προέλθει από την έκτακτη εισφορά στα κέρδη και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία του 2008, τότε τα υπόλοιπα 3 δισ. ευρώ, τα οποία προβλέπονται στον προϋπολογισμό, θα προκύψουν από μια νέα φοροεπιδρομή στα λαϊκά στρώματα με άμεσους και, κυρίως, έμμεσους φόρους.
Η μείωση μισθών μαζί με την αύξηση των φόρων, κυρίως των έμμεσων, συνιστά μια μεγάλη κοινωνική λεηλασία, ενώ θα έπρεπε να εφαρμοστεί μια πολιτική σε ριζικά αντίθετη κατεύθυνση για τον περιορισμό της φορολογικής ασυλίας μεγάλων κερδών, μεγάλων εισοδημάτων, μεγάλων περιουσιών, μεγάλων κληρονομιών και της φοροδιαφυγής που έχει προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις.
Η κυβέρνηση αθέτησε πλήρως την υπόσχεσή της για κατάργηση του Νόμου «Πετραλιά» και προτείνει την αντικατάσταση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης με το κεφαλαιοποιητικό, επαναφέροντας τις επιλογές του κ. Γιαννίτση το 2001, οι οποίες αποσύρθηκαν μετά τη γενικευμένη κατακραυγή.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι μπροστά στη νέα επίθεση που δέχονται δεν πρέπει να μένουν με τα χέρια σταυρωμένα, ούτε να αποδέχονται την αφωνία και αδράνεια που έχουν επιβάλλει στα συνδικάτα οι πλειοψηφίες των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Πρέπει να αγωνιστούν για μια άλλη πολιτική που θα φορτώνει τα βάρη της κρίσης σε αυτούς που τα δημιούργησαν. Διαφορετικά όχι μόνο το σήμερα με παρούσα την κρίση αλλά και το αύριο, μετά από αυτήν, θα είναι γεμάτο με περισσότερους άνεργους, ευέλικτους, ανασφάλιστους, φοβισμένους και φτωχότερους εργαζόμενους.
Φτάνει πια! Δεν αρκεί να αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Πρέπει να αλλάζουν και οι πολιτικές. Γιʼ αυτές τις άλλες πολιτικές, που θα βάζουν τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη, που θα προτάσσουν τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους για πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία, αγωνίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και γιʼ αυτό ξεδιπλώνει σε όλη τη χώρα την εξάμηνη καμπάνια του για τους επισφαλείς εργαζόμενους, τους «αόρατους» της εποχής μας.
Δημοσιεύθηκε από ftanei_pia 
