“Η χειραγώγηση των μαζών” του Νόαμ Τσόμσκυ (1ο Μέρος)

Posted by: ftanei_pia on: 19/10/2009

`

`

`

Chomsky, Noam. Η χειραγώγηση των μαζών : Συνεντεύξεις με τον Ντέιβιντ Μπαρσαμιάν / Νόαμ Τσόμσκι, Ντέιβιντ Μπαρσάμιαν · μετάφραση Θεολόγος Βουλγαρίδης. – 2η έκδ. – Αθήνα : Scripta, – 301σ. · 21×14εκ. -

`

την σημερινή εποχή όπου η επιρροή η παραπλάνηση και η χειραγώγηση των πολιτών από τα ΜΜΕ και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, που σφιχτά διαπλέκονται, αποτελούν το βασικό χαρακτηριστικό της και η τυπική δημοκρατία μας έχει αντικατασταθεί από μιά συγκεκαλλυμένη τηλεοπτική δικτατορία, αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε το σημαντικό αυτό έργο του κορυφαίου διανοητή του αιώνα μας ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΥ με τίτλο η «Η χειραγώγηση των μαζών»,

παραθέτοντας κάθε εβδομάδα τέσσερις απαντήσεις του σε ισάριθμα ερωτήματα του DAVID BARSAMIAN.

Η επιλογή μας αυτή θα κριθεί από σας και από τον διάλογο που ελπίζουμε να αναπτυχθεί γιατί δεν είναι δυνατόν η κοινωνία μας να διέρχεται τέτοια μορφής και τόσης έκτασης κρίση ιδεών, θεσμών, αξιών, να αμφισβητούνται οι πάντες και τα πάντα και εμείς να συνεχίζουμε επιλέγοντας με την ψήφο μας, όσους, κατά κύριο λόγο, δεκαετίες τώρα, μας οδήγησαν στο έσχατο (;) αυτό σημείο κατάπτωσης. Δεν μπορεί κάτι συμβαίνει γύρω μας…

Ftanei_pia

`

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η συλλογή συνεντεύξεων «Η χειραγώγηση των μαζών», είναι μια συνέχεια αλλά και μια αναχώρηση από το βιβλίo «Chronicles of Dissent». Σ’ αυτήν την τελευταία συλλογή, ο Νόαμ Τσόμσκυ«εστιάζει την προσοχή του σε οικονομικά και εμπορικά θέματα καθώς και στην αναφαινόμενη Παγκόσμια Οικονομική Τάξη. Ενώ τα ΜΜΕ, όλο και περισσότερο επιρρεπή σε φτηνοεντυπωσιασμούς, μας σερβίρουν ένα μενού από O.J. Simpson και Tonya Harding ή όποιο άλλο κατά περίπτωση αποπροσανατολιστικό θέμα, μεγάλες αλλαγές συμβαίνoυν στην παγκόσμια σκηνή. Όπως σημειώνει ο Τσόμσκυ, τα κράτη-έθνη ολοένα και περισσότερο προκαλούνται και αμφισβητoύνται από την ισχύ και τον εναγκαλισμό των υπερεθνικών επιχειρήσεων. Αυτές οι τελευταίες ίσως είναι και το κυριότερο χαρακτηριστικό της εποχής που έρχεται.

Η δική μας αντίδραση θα κρίνει πολλά. Ξανά και ξανά σε αυτές τις συνεντεύξεις ο Τσόμσκυ προτείνει την ανάγκη να οργανωθούμε και να δραστηριοποιηθούμε. Η παθητική κατανάλωση πληροφοριών δεν είναι αρκετή. Η ελπίδα είναι αυτό το βιβλίo να κινητοποιήσει τους ανθρώπους σε κάποια πρακτική κατεύθυνση, είτε αυτό είναι η συμμετοχή σε μια διαδήλωση, είτε η δημιουργία ή συμμετοχή σε ένα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, είτε η παραγωγή και διανομή ενός βίντεo, είτε το ξεκίνημα ενός βιβλιoπωλείoυ, είτε η έκδοση κάποιας εφημερίδας, ή έστω η συζήτηση με κάποιους φίλους στο σαλόνι ενός σπιτιού.

Νομίζω ότι η συμβoλή του Τσόμσκυ έγκειται στο γεγονός ότι συνεχώς τονίζει όχι μόνο την ανά/..<η να είμαστε πληροφορημένοι και δραστήριοι, αλλά και πως όλοι είμαστε ικανοί να το κάνουμε. Η δική του αφοσίωση, συμμετοχή, και ο ανοιχτός και προσιτός χαρακτήρας του, αποτελούν ένα απτό παράδειγμα. Ο Τσόμσκι είναι ένας χαρτογράφος. Μας παρέχει ένα λεπτομερειακό οδικό χάρτη για να µας βοηθήσει· να προσανατολιστούµε και να χαράξουµε νέους δρόµους. Από µια άλλη άποψη είναι και µια τράπεζα µνήµης. Έτσι, ενώ η Ιστορία «κατασκευάζεται» από τους «ειδικούς», ο Τσόμσκυ είναι εκεί να διορθώνει και να µας υπενθυμίζει συνεχώς την ενορχηστρωμένη προσπάθεια των ΗΠΑ να διαλύσουν τις λαϊκές οργανώσεις στη μεταπολεμική Ευρώπη, ή τα τερατώδη εγκλήματα του πολέµου στην Ινδοκίνα, ή τα πραγµατικά κατορθώματα των Νίξον, Κίσινγκερ, Κλίντον και άλλων «φωτισµένων εγκεφάλων» που διευθύνουν την παγκόσµια λεηλασία.

Oι συνεντεύξεις σ’ αυτή τη συλλογή μαγνητοφωνήθηκαν στο γραφείο του Τσόμσκυ  στο ΜΙΤ, ή από τηλεφώνου. Το κεφάλαιο «Έγκληµα και Έλεγχος Οπλοφορίων» ήταν από ζωντανή ραδιοφωνική εκποµπή του σταθµού KGNU στο Boulder. Οι τίτλοι αντανακλούν το κύριο θέµα κάθε συνέντευξης, αλλά κάθε συζήτηση καλύπτει αρκετά θέµατα. Πολλοί άνθρωποι µού ζήτησαν να του κάνω συγκεκριµένες ερωτήσεις: Θα ήταν αδύνατο να κατονοµάσω όλους όσοι σuνέβαλαν, αλλά ο Carlos Otero µε βοήθησε ιδιαίτερα µε την κριτική του, τις προτάσεις του και την ενθάρρυνσή του. Πολλά ευχαριστώ στη Sandy Adler για τις αποµαγνητοφωνήσεις. Και πολύ µεγάλη εκτίµηση στον Νόαµ Τσόµσκυ για τον χρόνο του και την προσπάθειά του.

`

`

“ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ”

16 Δεκεµ6ρίου, 1992

David Barsamian: Βρισκόµαστε κοντά στα Χριστούγεννα, µέρες φαντασίας και παραµυθιών, και µέσα στο εορταστικό πνεύµα των ηµερών οι σηµερινοί New York Times µας προσφέρουν το ακόλουθο µάθηµα ιστορίας: «Η Αµερική έγινε πλούσια επειδή εκµεταλλεύτηκε τα αποθέµατα των πρώτων υλών της και επειδή έφτιαξε µεγάλα εργοστάσια µε άκαµπτους εργασιακούς κανόνες». Πόσο εµπνέει αυτή η ιστορία!

-Είναι πράγµατι µια καλή χρονιά φέτος για ν’ αναφερθεί κανείς σ’ αυτό. Η φετινή χρονιά είναι κάπως ιστορική απ’ αυτή την άποψη. Πρώτα-πρώτα έχουµε την επέτειο των 100 χρόνων από την καταστροφή του µεγαλύτερου συνδικάτου στην Αµερική, της Ένωσης Αµερικανών Εργατών Χάλυβος, από τον Andrew Camegie, ο οποίος το 1892 ίδρυσε την εταιρεία Camegie Steel Works, που έγινε η πρώτη δισεκατοµµυριούχος επιχείρηση της Αµερικής. Η πιο προηγµένη µονάδα παραγωγή; ήταν στο Home- stead της Πενσυλβάνιας, σε µια εργατούπολη, µε δήµαρχο προερχόµενο από την εργατική τάξη, µε σφύζουσα πολιτιστική ζωή, µε αφοσίωση στα δικαιώµατα των εργατών και µε µεγάλη συνδικαλισµένη βάση. Ο Κάρνεγκι κλείδωσε του; εργάτες έξω. Αυτοί κατέλαβαν το εργοστάσιο και την πόλη. Έστειλε τους «γορίλες» της εταιρείας Pinkerton, τους οποίους και έδιωξαν. Τότε έφερε την Εθνοφρουρά, η οποία κατέλαβε το µέρος.

Ήταν ακριβώς όπως το περιέγραψαν οι New York Times. Το είχαν περιγράψει και τότε. Ο Κάρνεγκι όχι µόνο κατάφερε να διαλύσει το συνδικάτο, αλλά επέβαλε και την εργάσιµη µέρα των δώδεκα ωρών και άθλιες συνθήκες εργασίας. Η ιστορία της εταιρείας , η οποία δηµοσιεύτηκε λίγο καιρό αργότερα, περιέγραψε τα παραπάνω σαν τη βάση για τα τεράστια κέρδη που πραγµατοποιήθηκαν. Αν και ο Κάρνεγκι ήταν «ειρηνιστής», κατάφερε να ξεπεράσει τις ειρηνιστικές του αρχές και να υπογράψει συµβόλαια πώλησης χάλυβος για πολεµικά πλοία. ΟΙ ΗΠΑ εκείνο τον καιρό δηµιουργούσαν έναν τεράστιο στόλο µε σκοπό τις διεθνείς επεµβάσεις. Επίσης κατάφερε να καταστρέψει ολοκληρωτικά τη δηµοκρατική δοµή της πόλης και της περιοχής, και αυτό ήταν τροµερά σηµαντικό.

Τσομσκυ Νοαμ στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας 2004

Πανεπιστηµιακοί που πήγαν µετά στη Χόµστεντ για να ερευνήσουν, βρήκαν ότι οι άνθρωποι φοβούνταν να µιλήσουν. Δεν µιλούσαν ούτε καν µέσα στα σπίτια τους από το φόβο µήπως µπουν σε καµιά «µαύρη λίστα», ή υποστούν αντίποινα. Όταν η Mother Jones, η ογδονταεννιάχρονη συνδικαλίστρια ήρθε στην πόλη το 1919, για να προσπαθήσει να οργανώσει το συνδικάτο ξανά, την έδιωξαν σηκωτή οι αστυνοµικοί µόλις πήγε να κάνει µια δηµόσια δήλωση. Ακόµη και πολύ αργότερα, στη δεκαετία του ’30, όταν η υπουργός Εργασίας του Ρούζβελτ, η Φράνσις Πέρκινς, ήρθε στη Χόµστεντ, χρειάστηκε αστυνοµική προστασία. Μόνο προς τα µέσα της δεκαετίας του ’30, εποχή συνδικαλιστικής αναδιοργάνωσης και µεγάλων λα’ι’κών κινητοποιήσεων, άρχισε να λειτουργεί ξανά η δηµοκρατία στη Χόµστεντ, αλλά και πάλι δεν κράτησε πολύ. Οι επιθέσεις στο συνδικάτο ξανάρχισαν σχεδόν αµέσως.

Το 1992 είναι µια ιστορική χρονιά και από µια άλλη άποψη. Είναι η πρώτη χρονιά εδώ και εξήντα χρόνια που µια µεγάλη επιχείρηση χρησιµοποίησε το έσχατο όπλο εναντίον ενός µεγάλου συνδικάτου. Η Caterpillar «έσπασε» την απεργία του συνδικάτου UΑW προσλαµβάνοντας απεργοσπάστες , ακριβώς όπως έκανε ο Κάρνεγκι έναν αιώνα νωρίτερα. Άρα οι Times έχουν κάποιο δίκιο σ’ αυτά που λένε. Αν επιβάλεις αρκετά σκληρές εργασιακές συνθήκες, µπορείς να δηµιουργήσεις κέρδη. Και όπως ξέρουν καλά οι Times, γίνεται όλο και πιο εύκολο να µεταφέρεις την παραγωγή σε περιοχές υψηλής καταπίεσης και χαµηλών µισθών, σε µέρη όπως το Μεξικό, και τελευταία όλο και περισσότερο στην Ανατολική Ευρώπη και στην Ινδονησία.

Εκεί πέρα µπορείς να επιβάλεις σιδερένιους εργασιακούς κανόνες και να βγάλεις πολλά κέρδη, και εν τω µεταξύ να καταντούν οι πόλεις της Αερικής όπως τις βλέπουμε τώρα. Άρα όλα αυτά έχουν κάποια ακρίβεια. Χαίρεται που βλέπω τους Τimes να λένε κάποια αλήθεια. Θα µπορουσαν βέβαια να βάλουν και κάποιες επεξηγήσεις, αλλά δεν µπορείς να τα έχεις και όλα.

D.Β. «Η Αμερική έγινε πλούσια χώρα, επειδή εκµεταλλεύτηκε τα αποθέµατα πρώτων υλών της». Οι γενναίοι και εργατικοί Ευρωπαίοι άποικοι ήρθαν σ’ αυτές τις ακτές και βρήκαν τούτη την απέραντη και γόνιμη γη, µε πλούσια χλωρίδα και πανίδα και την ανέπτυξαν, έτσι κάπως σαν φυσική συνέπεια.

-Αυτό είναι εν µέρει αλήθεια. Πρώτα βέβαια έπρεπε να εξοντώσουν και να διώξουν τους ιθαγενείς. «Εξοντώνω» είναι η λέξη που χρησιµοποίησαν, και αυτό ακριβώς έκαναν. Αφού αποτελείωσαν τον πληθυσµό και έφεραν τεράστιους πληθυσµούς σκλάβων να δουλέψουν, τότε εκµεταλλεύτηκαν τον φυσικό πλούτο.

D.Β. Στο οικονοµικό συνέδριο του Little Rock και αλλού, λέγονται πολλά για οικονοµική ανάκαµψη και αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας. Ο Gar Alperovitz τα 6λέπει πολύ σκούρα όσον αφορά την ικανότητα της οµοσπονδιακής κυβέρνησης να αντιστρέψει την κατάσταση. Γράφει στους σηµερινούς Times ότι αυτά που προτείνονται, «δεν πρόκειται να επιφέρουν την παραµικρή αλλαγή στα βαθιά οικονοµικά µας προ6λήµατα. Πιθανόν να µπήκαµε σε µακρά και επώδυνη περίοδο αδιέξοδης οικονοµικής κατολίσθησης». Συµφωνείτε;

-Δεν είδα αυτό το άρθρο, αλλά διάβασα το πρωί τους Financial Times του Λονδίνου, και µιλάνε µε κάποια ευχαρίστηση για τον δηµοσιονοµικό συντηρητισµό που επιδεικνύεται από τον Κλίντον και τους συµβούλους του. Υπάρχουν κάποια πραγµατικά θέµατα εδώ. Πρώτα απ’ όλα όσον αφορά το σχόλιο του Γκαρ Αλπέροβιτς, είναι ακριβές, αλλά πρέπει να είµαστε προσεκτικοί στη χρήση κάποιων όρων. Όταν λέµε ότι η Αµερική µπαίνει σε µακρά περίοδο οικονοµικης κατολίσθησης, πρέπει να αποφασίσουµε τι εννοούμε µε τη λέξη«Αµερική». Αν εννοούμε τις ΗΠΑ σαν γεωγραφική περιοχή, τότε είναι σίγουρος ότι έχει δίκιο. Υπήρξε κατολίσθηση και θα υπάρξει και άλλη, και η χώρα αρχίζει και παίρνει πολλά χαρακτηριστικά των κοινωνιών του Τρίτου Κόσµου.  Είναι ένα αυτόματο αποτέλεσµα, όταν στέλνεις την παραγωγή, αλλού. Η General Μotors, όπως αναφέρεται συνεχώς στον Τύπο κλείνει κάπου 24 εργοστάσια στη Βόρεια Αµερική. Αλλά αυτό που µπορείς να διαβάσεις στα ψιλά γράµµατα, είναι ότι ανοίγει νέα εργοστάσια συµπεριλαµβανοµένου και ενός υψηλής τεχνολογίας στην πρώην Ανατολική Γερµανία, κόστους 700 εκατοµµυρίων δολαρίων, σε µια περιοχή υψηλής ανεργίας, όπου µπορούν να πληρώνουν το 40% των µισθών της Δυτικής Ευρώπης και κανένα επίδοµα. Ή όπως τοποθετούν οι Financial Times, η κορυφαία οικονοµική εφηµερίδα, δεν έχεις να ανησυχείς πλέον για «καλοταϊσµένους εργάτες»: αλλά µπορεις να βρεις εκµεταλλεύσιµους τριτοκοσμικούς εργάτες, τώρα που η Ανατολική Ευρώπη σπρώχνεται πίσω στην παραδοσιακή τριτοκοσµική της κατάσταση. Το ίδιο συµβαίνει και στο Μεξικό, στην Ταϊλάνδη, κ.λπ.

Υπάρχουν βέβαια συνέπειες από όλα αυτά. Γινόµαστε µια τριτoκoσμική χώρα από κάποιες απόψεις. Έτσι, αν µε τη λέξη «Αερικής» εννοούµε τη γεωγραφική περιοχή, έχει δίκιο. Αν όµως µε τη λέξη «Αµερική» εννοούµε τις αµερικανικές επιχειρήσεις τότε δεν έχει δίκιο. Και µάλιστα υπάρχουν ενδείξεις για το αντίθετο. Τα κέρδη πάνε περίφηµα και ένας µικρός αριθµός του πληθυσµoύ θησαυρίζει. Ακόµη και η παραγωγή των αµερικανικών επιχειρήσεων πάει καλά, αν δούµε το πράγµα σε παγκόσµια βάση, όπως το βλέπουν αυτές. Νοµίζω ότι ο Γκαρ έχει δίκιο όταν λέει ότι τα µέτρα που συζητούνται τώρα θα έχουν µόνο διακοσµητικο αποτέλεσµα στη γεωγραφική περιοχή των ΗΠΑ. Θα είναι ωφέλιµα, όµως, για την Αµερική, αν τη δούµε σαν ένα οικονοµικο-βιοµηχανικό σύστηµα που έχει την έδρα του στην Αερικής, πράγµα το οποίο εξηγεί γιατί η επιχειρηµατική κοινότητα υποστηρίζει αρκετά τον Κλίντον.

Τις τελευταίες ηµέρες, τόσο στο συνέδριο όσο και στις αρχαιρεσίες ήρθαν αντιµέτωποι µε ένα σοβαρό θέµα. Ως συνήθως, το θέμα είχε να κάνει µε µια διαφωνία σε τακτικό επιπεδο µεσα σε επιχειρηματικούς κύκλους. Αντιμετωπίζουν ένα αντικειμενικό πρόβλημα χωρίς αμφιβολία. Ο πυρήνας του προβλήματος, είναι αυτό που λέµε «βιομηχανική πολιτική». Και πρέπει να ξεκαθαρισθούν πολλές αερολογίες πριν µπορέσουµε να συζητήσουμε γι’αυτό. Οι ΗΠΑ πάντα είχαν ενεργό βιομηχανική πολιτική, όπως και κάθε άλλη βιομηχανική χώρα. Εκτός από τους ιδεολόγους, τους ακαδηµαϊκούς και τον Τύπο, κανείς δεν πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι βιώσιμο σύστηµα, και κανείς δεν το πίστεψε τα τελευταία εξήντα-εβδοµήντα χρόνια, αν ποτέ το είχε πιστέψει κανείς. ‘Εχει γίνει κατανοητό, τουλάχιστον από την εποχή της Μεγάλης ‘Υφεσης και του Β’ Παγκόσµιου Πολέµου, αν όχι πολύ νωρίτερα, ότι ο µόνος τρόπος που µπορεί να επιζήσει ένα σύστημα ιδιωτικών επιχειρήσεων είναι µόνο με κρατική παρέµβαση που να τακτοποιεί ανωµαλίες στην αγορά, να προστατεύει το ιδιωτικό κεφάλαιο από τα καταστροφικά αποτελέσµατα του συστήµατος της αγοράς, να οργανώνει δηµόσια επιδότηση για εξελιγµένους τοµείς  της βιοµηχανίας, κ.λπ.

Έτσι, κάθε αναπτυγµένη χώρα, είτε είναι η Γερµανία,

Ο Τσάβες ξεφυλίζοντας βιβλίο του Τσομσκυ, είπε «Ηγεμονία ή Επιβίωση; Επιλέγουμε την Επιβίωση»

είτε η Ιαπωνία, είτε τώρα πια και η Νότια Κορέα, και σίγουρα οι ΗΠΑ, Γαλλία κ.λπ. πάντα είχαν ενεργό βιομηχανική πολιτική. Μπορείς να το δεις αυτό ακόµη και παλιά στην πρώτη βιοµηχανοποιηµένη χώρα, την Αγγλία, και πάντα ήταν έτσι στην ιστορία των ΗΠΑ, και µάλιστα πιο συνειδητοποιηµένα από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης και του Β΄ Παγκόσµιου Πολέμου. Κανείς δεν την αποκαλούσε βιομηχανική πολιτική. Πάντα ήταν κρυµµένη κάτω αποκαλούσε τη λέξη «Πεντάγωνο» το οποίο διεθνώς ήταν µια δύναμη επέμβασης, αλλά για τις HΠΑ ήταν πάντα, και κυρίως από το τέλος της δεκαετίας του ’40 και µετά, μία μέθοδος µε την οποία η κυβέρνηση µπορεί να συντονίζει την ιδιωτική οικονοµία, να κάνει κοινωνική πολιτική, να επιδοτεί, να εξασφαλίζει τη ροή των χρηµάτων των φορολογουµένων σε έρευνα και ανάπτυξη, να παρέχει µια αγορά για την απορρόφηση της υπερπαραγωγής με κρατική εγγύηση, να ενισχύει προχωρημένους τοµείς της βιοµηχανίας για περαιτέρω ανάπτυξη, κ.λπ. Σχεδόν κάθε επιτυχημένη και ανθούσα περιοχή της οικονομίας των ΗΠΑ πάντα βασιζόταν σ’ αυτού  του  είδους την κρατική επέμβαση. Οι περισσότερες από αυτές κρύβονταν κάτω από το προσωπείο του συστήματος του Πενταγώνου.

Γιατί όμως τώρα οι άνθρωποι μιλούν για βιομηχανική πολιτική; Η αιτία είναι ότι η μάσκα πέφτει. Αυτό είναι ένα αντικειμενικό πρόβλημα Είναι πολύ δύσκολο πλέον να πείσεις τους ανθρώπους να θέλουν να χαμηλώσουν την κατανάλωση τους και

τις φιλοδοξίες τους ώστε να υπάρξουν κεφάλαια για τη βιομηχανία της τεχνολογίας, με το σύνθημα «οι Ρώσοι έρχονται». Γίνονται διάφορες προσπάθειες να συνεχιστεί αυτό. Και κατά τη γνώμη μου αυτή η επιχείρηση «δημοσίων σχέσεων» στη Σομαλία, δεν πρόκειται ,να έχει αποτέλεσμα στην προσπάθεια να ξαναζωντανέψει το σύστημα. Το σύστημα έχει πρό6λημα Οι οικονομολόγοι και οι τραπεζίτες εδώ και αρκετό καιρό λένε ότι αυτή είναι η αίτια που η ανάκαμψη της οικονομίας είναι τόσο αργή, διότι η κυβέρνηση δεν έχει πια τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει τον παραδοσιακό μηχανισμό αναθέρμανσης της οικονομίας, δηλαδή την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών με όλα τα συνεπακόλουθα πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα Αυτή η δυνατότητα δεν είναι πια άμεσα διαθέσιμη.

Αυτά είναι πραγματικά φαινόμενα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ή, ας δούμε το ζήτημα σχετικά με την «υποδομή» ή το «ανθρώπινο κεφάλαιο» – αυτόν τον κάπως χυδαίο τρόπο να πεις «κρατήστε τους ανθρώπους ζωντανούς και επιτρέψτε τους να έχουν μια εκπαίδευση». Τώρα πλέον η επιχειρηματική κοινότητα ξέρει καλά ότι έχει πρόβλημα και σ’ αυτόν τον τομέα. Πάρτε, για παράδειγμα, την Wall Street Journal, η οποία υπήρξε η πιο φανατική υποστηρίκτρια των σεληνιασμένων Ρηγκανικών στα τελευταία δέκα χρόνια Τώρα δημοσιεύουν άρθρα μέσα από τα οποία φωνάζουν για τις συνέπειες – χωρίς φυσικά να παραδέχονται ότι αυτή η κατάσταση είναι οι συνέπειες. Είχαν ένα μεγάλο άρθρο πριν από λίγες εβδομάδες για την πολιτεία της Καλιφόρνιας και για την κατάρρευση του εκπαιδευτικού συστήματος, πράγμα για το οποίο ανησυχούν πολύ. Αφορούσε το Σαν Ντιέγκο. Οι επιχειρηματίες στην περιοχή του Σαν Ντιέγκο βασίζονταν στο κρατικό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης για να τους παρέχει ειδικευμένους εργάτες, νέους μάνατζερ, εφαρμοσμένη έρευνα, κ.λπ. Το σύστημα είναι τώρα υπό κατάρρευση. Η αιτία είναι προφανής: η μεγάλη ελάττωση των κονδυλίων για κοινωνικές δαπάνες στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, και το τεράστιο ομοσπονδιακό έλλειμμα, που και τα δύο τα υποστήριξε η Wall Street Journal, απλούστατα μετέφεραν στις Πολιτείες το βάρος τnς ευθύνης του να κρατούν τους ανθρώπους ζωντανούς και σε κατάσταση λειτουργίας . Οι πολιτείες αδυνατούν να σηκώσουν αυτό το βάρος. Έχουν σοβαρό πρόβλημα. Και μία από τις συνέπειες είναι ότι το περίφημο εκπαιδευτικό σύστημα της Καλιφόρνιας έχει πρόβλημα, και τώρα οι επιχειρηματίες παραπονούνται. Θέλουν η κυβέρνηση να αναλάβει ξανά να τους παρέχει ότι χρειάζονται: ειδικευμένους εργάτες και έρευνα Αυτό πρόκειται να σημάνει μια αντίστροφη του φανατισμού, τον οποίο η Wall Street Joumal και άλλοι χειροκροτούσαν όλα αυτά τα χρόνια.

σ46.

(Συνεχίζεται την Πέμπτη)

Κλικ για Β΄Μέρος

22/10/2009