4o ΜΕΡΟΣ
..ΟΠΟΥ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΙ’ΑΛΛΟ
`
ΑΠΟ ΤΟ 1999, Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΣ ΚΑΙ “ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ” ΚΑΙ ΟΔΗΓΕΙ ΤΙΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΤΣΑΒΕΣ,ΤΟΥ ΜΟΡΑΛΕΣ,ΤΟΥ ΛΟΥΛΑ,ΤΟΥ ΚΟΡΕΑ,ΤΟΥ ΟΡΤΕΓΚΑ κ.α.
`
1. Πρωτοπορισµός
ία από τις περισσότερο αρνητικές δράσεις της µαρξιστική ς Αριστεράς της Λατινικής Αµερικής και της Καραϊβικής υπήρξε η αυτοανακήρυξή της σε «πρωτοπορία» της επαναστατικής διαδικασίας και σε πολλές περιπτώσεις σε «πρωτοπορία της εργατικής τάξης», αν και αυτή η τάξη ήταν σχεδόν ανύπαρκτη σε ορισµένες από αυτές τις χώρες. Η αποδοχή ότι οι άλλες οργανώσεις ήταν το ίδιο ή περισσότερο επαναστατικές από αυτές και η αποδοχή ενός µοιράσµατος της καθοδήγησης υπήρξε κάτι σχεδόν αδιανόητο για πολύ καιρό.
1098. Από την άλλη πλευρά, δεν κατάλαβαν ότι ο πρωτοποριακός χαρακτήρας µιας διαδικασίας δεν είναι κάτι που αυτοαπονέµεται, αλλά κάτι που το κατακτάς στον αγώνα και ότι δεν υπάρχει πρωτοπορία αν δεν υπάρχουν µετόπισθεν.
| 1099. Σίγουρα δεν γνώριζαν τη διάκριση που καθιέρωνε ο Λένιν µεταξύ της στιγµής της διαµόρφωσης του επαναστατικού κόµµατος ή της επαναστατικής οργάνωσης, δηλαδή όταν προετοιµάζονται τα καθοδηγητικά στελέχη, και της στιγµής που κατακτάται η πραγµατική ικανότητα της καθοδήγησης της ταξικής πάλης. |
Το µεγαλύτερο µέρος των οργανώσεων της Αριστεράς της Λατινικής Αµερικής και της Καραϊβικής δεν κατάφεραν ποτέ να κατακτήσουν αυτή «την πραγµατική καθοδηγητική ικανότητα».
1100. Κάθε οργάνωση διεκδικούσε τον τίτλο να είναι καταχωρισµένη ως η πιο επαναστατική, η περισσότερο σωστή κ.λπ. Αυτό που είχε σηµασία ήταν η σέχτα, το περίβληµα και όχι η επανάσταση Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Δημοσιεύθηκε από ftanei_pia 
ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΣ ΚΑΙ “ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ” ΚΑΙ “ΟΔΗΓΕΙ” ΤΙΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΤΣΑΒΕΣ, ΤΟΥ ΜΟΡΑΛΕΣ, ΤΟΥ ΛΟΥΛΑ, ΤΟΥ ΚΟΡΕΑ, ΤΟΥ ΟΡΤΕΓΚΑ Κ.Α.
πό την άλλη πλευρά, η λατινοαµερικανική Αριστερά βιώνει µια βαθιά προγραµµατική κρίση που δεν είναι άσχετη µε τη θεωρητική κρίση που περιγράψαµε προηγουµένως. Έπειτα από την πτώση του σοβιετικού σοσιαλισµού, την κρίση του κράτους πρόνοιας που είχε εγκαθιδρύσει η ευρωπαϊκή σοσιαλδηµοκρατία και τον λατινοαµερικανικό λαϊκιστικό αναπτυξισµό, στα οποία προστίθεται η επιβεβαίωση των δυνατοτήτων που περικλείει ακόµη ο καπιταλισµός, η Αριστερά έχει µεγάλες δυσκολίες να σχεδιάσει «ένα σχέδιο αλλαγής που να µπορεί να περιλάβει τα δεδοµένα της νέας παγκόσµιας πραγµατικότητας» και να οδηγήσει στη σύγκλιση όλων των κοινωνικών τοµέων που πλήττονται από το κυρίαρχο καθεστώς. Υπάρχει πλεόνασµα διαγνώσεων και έλλειµµα θεραπείας1.
