27/01/2010 από Po
Η Αριστερά οφείλει, αν δεν θέλει να ταμπουρωθεί στον αυτιστικό της πύργο, να έχει ρεαλιστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις άμεσης εφαρμογής.
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
Κύριε Ροΐδη,
Παρακολουθώντας την Πέμπτη στο πατάρι του Ιανού την προβολή του εξαιρετικού ντοκυμανταίρ της έφηβης Αλίντας Δημητρίου για τις γυναίκες της Αντίστασης που οργάνωσε ο ΣΥΝ, αναρωτήθηκα τι έφταιξε και αυτός ο θαυμάσιος κόσμος της Αριστεράς που έγινε ολοκαύτωμα, είχε και έχει ηγεσίες πολύ κατώτερες από αυτές που του αντιστοιχούσαν. Άλλη απάντηση δεν βρίσκω από το ότι οι σεμνοί άνθρωποι με πραγματική αξία παραμερίζουν αξιοπρεπώς για να διαβούν οι αρχομανείς, οι εγωκεντρικοί, τα αρπακτικά, αυτοί που έχουν σχεδιάσει την προσωπική τους ανέλιξη.
Δεν άξιζαν στην Αριστερά οι Ζαχαριάδηδες, οι Κολιγιάννηδες, οι Βαφειάδηδες για να μην επεκταθώ σε νεότερες μορφές που αγγίζουν τα όρια του γραφικού. Δεν θέλω να απαξιώσω ανθρώπους που σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες έδωσαν τη μάχη τους, ξέρω πόσο εύκολο είναι να κάνεις κριτική εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς, αλλά πέρα από το ηρωικό στοιχείο απαιτούνται για την ηγεσία και άλλες αρετές που οι προαναφερθέντες και οι επίγονοί τους δεν διέθεταν.
Αναρωτιέμαι συχνά γιατί μορφές σαν τον Τσε ή για να έλθω στα δικά μας, σαν τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, ή για να μετατοπιστώ λίγο προς το Κέντρο σαν τον Νικηφόρο Μανδηλαρά και τον Αλέκο Παναγούλη χάθηκαν τόσο νωρίς και καταλήγω πως, αν δεν κάνω αφελείς ρομαντικές εξιδανικεύσεις νεκρών, οι άνθρωποι αυτοί δεν ήξεραν την τέχνη της αυτοσυντήρησης ή το θηρίο οσμίστηκε έγκαιρα πως έπρεπε να τους κατασπαράξει.
Το ενωτικό πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ με ευθύνη όλων των παραγόντων του-όχι στον ίδιο βαθμό-φαίνεται να οδηγείται στο τέλος του. Θεωρώ πως δεν είχε την τύχη της στιβαρής ηγεσίας που θα επέβαλε μια δημιουργική ενότητα και όχι την ενότητα των συμβιβασμών και των κρυφών βλέψεων. Kακά τα ψέματα, σέβομαι τα περί συλλογικών ηγεσιών αλλά χωρίς μαέστρο και καπετάνιο η ορχήστρα φαλτσάρει και το πλοίο βουλιάζει. Ιδιαίτερες ευθύνες έχει ο Αλέκος Αλαβάνος που ετοιμάζεται να ηγηθεί ενός γραφικού αριστερίστικου μορφώματος και η ομάδα του Φώτη Κουβέλη από την οποία απουσιάζει τραγικά η αριστερή ηθική.
Καταπιάνομαι με τους δεύτερους τους οποίους θεωρώ ως τους κύριους υπεύθυνους, αυτούς που χρόνια τώρα το συνάφι τους σταδιακά ενδίδει στην πράσινη Κίρκη της Εξουσίας, κάνοντας τεράστια ζημιά στην Αριστερά και στην κοινωνία που βλέπει να μωραίνεται το άλας και να σωριάζεται σε ερείπια η πόλις η κειμένη επί όρους. Υπήρξαν βέβαια και άλλοι χειρότεροι που πήγαν στη Δεξιά, αλλά αυτοί δεν δημιούργησαν ορατό ρεύμα ούτε παρέσυραν απλούς ψηφοφόρους. Ακούω από το κλαμπ των Ανανεωτικών, απίστευτα σοφίσματα για εκλεγμένους βουλευτές (με την εύνοια της τηλεόρασης), με ιδιαίτερη αξία έναντι του σωρού των παρακατιανών Αριστερών. Όμως ξεχνούν πως τουλάχιστον τρεις φορές πάτησαν αχάριστα για να εκλεγούν πάνω στην ΑΚΟΑ και στην ΚΟΕ και στον Γλέζο και στον Κοροβέση και πάνω σε πολλούς ακόμη νεροκουβαλητές, ανθρώπους και οργανώσεις, για τους οποίους μιλούν απαξιωτικά, για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τις παγίδες των ληστρικών εκλογικών νόμων της οικογένειας Παπατζή και να πιάσουν οριακά την ποθητή καρέκλα στη Βουλή, χωρίς την οποία, πέρα από κάθε αριστερή ηθική, δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους. Καρέκλα που τώρα στα γεράματα τη βλέπουν σαν εφαλτήριο νέας υπουργικής δόξας. Και μιλάμε για ανθρώπους που ωφελήθηκαν από την αριστερή τους δράση, όταν χιλιάδες συναγωνιστές τους θυσίασαν καριέρες, οικογενειακή ευτυχία, οικονομική άνεση, υγεία και ίσως και τη ζωή τους την ίδια.
Διάβασα στην «Αυγή» ένα ανόητο άρθρο κάποιου –όχι γνωστού-στελέχους που υπεραμυνόταν της ψήφου-σούπας (από το Λάος μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ) στον κ. Κ.Παπούλια με κεντρικό επιχείρημα πως ο κ.Πρόεδρος δεν είχε δα και τις συνταγματικές εξουσίες να κάνει κάτι καλύτερο. Λες και δεν είχε απειράριθμες ευκαιρίες σε ουσιαστικό και συμβολικό επίπεδο να κάνει εμβληματικές χειρονομίες και να εκπέμψει σήματα μιας ανώτερης αισθητικής και ηθικής προς την ελληνική κοινωνία. Λες και δεν μπορούσε να παραχωρήσει συμβολικά μέρος του μισθού του σε κάποιο ίδρυμα, να αποφύγει τον θρησκευτικό όρκο, τις επετειακές δοξολογίες ή να ακούσει τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα από μεταναστόπουλα και όχι από τον Σύλλογο πολυτέκνων ή από το Λύκειο των Ελληνίδων. Για να είμαι δίκαιος οφείλω να αναγνωρίσω κάποιες στοιχειώδεις παρεμβάσεις του στην άλλοτε προκλητικά κοσμική ιουλιανή δεξίωση του προεδρικού μεγάρου, και κάποιες γενικόλογες κοινωνικής ευαισθησίας δηλώσεις του, αλλά αρκεί αυτό για να αλλάξει τη γενική εικόνα του;
Είναι ποτέ δυνατόν μια Αριστερά που επαγγέλλεται τη Δημοκρατία, την Ανανέωση και τη Φαντασία στην Εξουσία, να περιφρονεί κατάφωρα τις δημοκρατικές διαδικασίες, την εναλλαγή των προσώπων και να υπερασπίζεται μονιμότητες και αφόρητα συντηρητικά, πληκτικά και καθωσπρεπίστικα πρώτυπα; Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο Φώτης Κουβέλης μου θυμίζει αισθητικά όλο και περισσότερο επίτροπο της αγίας Γλυκερίας ή συνταξιούχο θεολόγο γυμνασιάρχη. Νομίζω τελικά πως η εξωτερική μορφή εκφράζει τον εσωτερικό μικρόκοσμο. Όσο για τον κ.Παπαδημούλη που θεωρούσε πως του ανήκε εργολαβικά και επαγγελματικά η εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωβουλή, κατά παραβίαση ψηφισμένων διαδικασιών κυκλικής ανανέωσης των Ευρωβουλευτών, υπόδειξής τους από την οργανωμένη βάση, και σεβασμού των συμμάχων, θυμάμαι χαρακτηριστικά πως δεν ντράπηκε να παρακαθήσει σε δείπνο του Χουντόδουλου, από το οποίο απουσίασε το ΚΚΕ και οι μισοί ευρωβουλευτές και να δηλώσει μάλιστα μετά χωρίς ντροπή: “Σέβομαι απόλυτα τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, αλλά διαφωνώ συχνά με τον Χριστόδουλο-πολιτικό“.
Να σχολιάσω αυτήν την απαράδεκτη συμμετοχή και δήλωση; Δεν καταδέχομαι.
Είναι ολότελα αντιδημοκρατικός ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν τα πρόσωπα που απόλυτα δικαιολογημένα ζήτησαν το αυτονόητο, να παραιτηθεί ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή αυτός που δεν μπορεί εξ ορισμού να τον εκφράσει, αυτός που αμφισβητεί την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που εκφράζει τη μειοψηφική άποψη της συνεργασίας με το κόμμα του κ.Τσουκάτου (πότε θα γίνει επιτέλους η δίκη του;) την άποψη την καταδικασμένη σε διαδοχικά συνέδρια, αυτός που φέρεται σαν να έχει έτοιμες τις βαλίτσες του για το υπό ίδρυσιν «Υπουργείο Σοβαροφανών Μεταρρυθμίσεων και Εκσυγχρονιστικών Μερεμετιών». Εκτοξεύτηκαν μικρόψυχες κραυγές: «Δεν δικαιούνται δια να ομιλούν, ποιος τους εξέλεξε»-όχι πάντως τα τηλεπαράθυρα του κ.Μ.Κυριακού- και πώς να τους εκλέξει κάποιος όταν η ομάδα Κουβέλη δεν θέλει δημοκρατικές διαδικασίες και μέλη στον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι λοιπόν ο κ.Κουβέλης, ο κ.Παπαδημούλης, και ο εθνικός μας δειπνοσοφιστής (διαβάστε το «Δεν τιμώ…» της Ελένης Πορτάλιου) που είχε συνεντευξιαστεί και στην «Εσπρέσσο», πρόσωπα ταμπού, υπεράνω κάθε κριτικής, ιδιαίτερα από τους παρακατιανούς που ο εκλογικός νόμος Σκανδαλίδη και τα τηλεπαράθυρα του Mega δεν τους επέτρεψαν να εκλεγούν βουλευτές; Δεν το νομίζω και ίσως καλό θα ήταν κάποιος ή κάποιοι να φύγουν, αν το έχουν αποφασίσει, μαζί με τους φίλους τους μια ώρα αρχύτερα για τα δείπνα των ονείρων τους με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του επιχειρηματικού κόσμου, αντί να φθείρουν αργά και βασανιστικά τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιστρέφω στον Αλέκο Αλαβάνο για να πω πως σπατάλησε με βερμπαλισμούς και παραλείψεις την προίκα του 8-10% που δικαιούταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγοντας να ξεμπροστιάσει το υποκριτικά «ενωτικό» προς την Αριστερά ΠΑΣΟΚ και να αφοπλίσει τους φιλοπασοκικούς του ΣΥΡΙΖΑ. Με ποιο τρόπο; Αναδεικνύοντας συστηματικά και όχι ευκαιριακά τις ανακολουθίες και το πραγματικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ και βγαίνοντας-με συλλογική και όχι προσωπική πρωτοβουλία-προς τα έξω με δουλεμένη ενωτική πρόταση 10-20 σημείων την οποία το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει. Μακάρι να να μπορούσε να την ακολουθήσει, αλλά ξέρουμε πως δεν θα μπορούσε. Έτσι και οι μάσκες θα έπεφταν και η συζήτηση περί συνεργασιών θα γινόταν επί της ουσίας, η πολιτική θα ερχόταν στο προσκήνιο, όχι με μονόλογους σοβαροφανών κουστουμαρισμένων κυρίων, ούτε σε χαζοχαρούμενα δείπνα. Δεν μιλάω για τις οραματικές μαξιμαλιστικές αστειότητες περί εξόδου από το ΝΑΤΟ ή ανατροπής του Συμφώνου Σταθερότητας. H εμφάνιση Αλαβάνου στην ΕΣΗΕΑ δεν είχε τίποτα ρεαλιστικό να προτείνει. Στην ομιλία του υπέβοσκε το σύνδρομο της πατριωτικής Αριστεράς και της λαίκίστικης αντίληψης που θέλει τον αδιόρθωτο κοσμάκη να γίνεται Λανσελότος και να σκοτώνει τον δράκο με δημοψηφίσματα. Οι κακοί δυτικοί καπιταλιστές φταίνε και οι κυβερνήσεις μας που υποτάσσονται σε αυτούς. Τι κι αν τα δυο κόμματα που μας κυβερνούν έχουν βυθιστεί στη διαφθορά-ειδικά η ΝΔ-χωρίς να τους έχει αναγκάσει σε αυτό κάποιος ξένος; Τι κι αν ο λαός έχει τεράστιες ευθύνες για αυτούς που ψηφίζει; Τι κι αν στη χώρα αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη κι ο νόμος για τους καπνιστές; Τι κι αν ο λαός στηρίζει τη διαφθορά με λαδώματα, φακελάκια και προσωπικά βολέματα; Τσιμουδιά για όλα αυτά ο κ.Αλαβάνος. Για τη λαϊκιστική Αριστερά φταίνε οι κακοί ξένοι. Δεν είναι αφελής ο κ.Αλαβάνος, κάθε άλλο. Ασφαλώς δεν τα πιστεύει αυτά που λέει. Είναι όμως ο μόνος ρόλος που του απόμεινε για να ικανοποιήσει τις αρχηγικές του φιλοδοξίες επικεφαλής των παλίμπαιδων της Αριστεράς.
Αυτή την έλλειψη ρεαλισμού και την προσαρμογή της πραγματικότητας σε ευσεβείς πόθους την είδαμε και στην ανεδαφική και εθελοτυφλούσα στάση σχετικά με τον «Δεκέμβρη», οπότε δόθηκε δυστυχώς η δυνατότητα στους εχθρούς και στους άσπονδους φίλους να ασκήσουν κακόπιστη κριτική που είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Εξέγερση ανήλικων, χωρίς την εργατική τάξη, με τους φοιτητές να ψηφίζουν ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, στην υπερκαταναλωτική τηλεοπτική και θεοκρατική Δημοκρατία μας είναι αδιανόητη. Οι τζαμαρίες δεν είναι οχυρά του καπιταλισμού. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν Σωτήρης Πέτρουλας. Η Αριστερά δεν φοράει κουκούλες. Ας το πάρουν απόφαση οι υπερεπαναστάτες κι ας λιώσουν κανένα παντελόνι στην καρέκλα για να προτείνουν εφικτές λύσεις και δράσεις στο δεδομένο περιβάλλον.
Αντί για την ανατροπή του δυτικοευρωπαϊκού καπιταλισμού που είναι ασφαλώς ανέφικτη στο ορατό μέλλον, η Αριστερά οφείλει, αν δεν θέλει να ταμπουρωθεί στον αυτιστικό της πύργο όπως κάνει το ΚΚΕ, να έχει ρεαλιστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις άμεσης εφαρμογής που έπρεπε να τις προβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά, να τις παλεύει ενωτικά, να προκαλεί συζητήσεις και να συσπειρώνει προοδευτικό κόσμο γύρω από αυτές, να τις έχει μελετημένες, κοστολογημένες, τεκμηριωμένες, με συνέπεια και επίμονα και όχι με τη μορφή πυροτεχνημάτων: Μείωση στρατιωτικών δαπανών, χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, ουσιαστική φορολόγηση Εκκλησίας, ισχυρός δημόσιος τομέας, απλή αναλογική, εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από τους δικαστές, δίκαιο και λογικό φορολογικό σύστημα, εκδημοκρατισμός της Αστυνομίας, επιβολή δημοκρατικών κανόνων στα ΜΜΕ, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, αύξηση κονδυλίων για Παιδεία-Υγεία, χτύπημα της διαφθοράς, δικαιώματα στους μετανάστες, σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλόφιλων, εξανθρωπισμός φυλακών, ριζοσπαστικές προτάσεις για το περιβάλλον, ανθρώπινα δικαιώματα, μέτρα φιλοζωίας, κλπ κλπ κλπ
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει άλλη μια ευκαιρία αν μείνει ενωμένος και αποκτήσει πρόγραμμα. Η φθορά του ΠΑΣΟΚ θα είναι πολύ ταχύτερη από τη φθορά του Καραμανλή. Πέρασαν πάνω από 100 ημέρες και ο απίθανος θίασος που κυβερνά με επικοινωνιακά τρυκ και σκηνοθεσίες εικονικής πραγματικότητας, έχει δώσει απτά δείγματα γραφής: Απραξία, αναβολή, αντικρουόμενες αποφάσεις, ανακαλούμενα μέτρα, φυγή των καταθέσεων, κλίμα πανικού, ανικανότητα επάνδρωσης των γενικών γραμματειών, ο αρχιεπίσκοπος στο υπουργικό συμβούλιο, απολίτικη παρεοκρατία, εμφανής απουσία σχεδιασμού, στόχων και προγράμματος και ένας πρωθυπουργός που ομιλεί περί μεσογειακής διατροφής και διαβουλεύεται (τάχα μου) στο διαδίκτυο με τα ακροδεξιά σκουπίδια γύρω από επείγοντα νομοσχέδια. Ένας ενωμένος ΣΥΡΙΖΑ, ένα σφριγηλό συμμαχικό σχήμα με (προς θεού, λιγότερες και πυκνότερες) συνιστώσες, όργανα, διαδικασίες και σαφείς στόχους, θα εισπράξει μεγάλο μερίδιο της απογοήτευσης. Ένας διασπασμένος ΣΥΡΙΖΑ, θα σημάνει τη μετατροπή της μη δογματικής Αριστεράς σε εξωκοινοβουλευτική δύναμη και την αυτοκτονική ιδιώτευση ή και τη φυγή του κόσμου προς τη ρατσιστική, λαϊκίστικη εθνική Δεξιά. Κάποιοι θα γίνουν για κάποια φεγγάρια υπουργοί, κάποιοι άλλοι θα ξαναγίνουν αρχηγοί μιας χούφτας κουρασμένων παλληκαριών και οργισμένων νέων, αλλά κανείς από αυτούς τους αδικημένους για τους οποίους παλεύει η Αριστερά δεν θα ωφεληθεί από αυτά τα καραγκιοζιλίκια.
