Αφού μας δόθηκε η ευκαιρία ας ξαναδιαβάσουμε τους Αθλίους*
`
Της Βέρας Δαμόφλη
Εφ. ο δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 18-02-2012
Κάποιες σπίθες χαράς νοιώθουμε ακόμα, κάπου-κάπου.
Πυροτεχνήματα αμηχανίας είχαμε καιρό να δούμε. Επειδή, δηλαδή, δεν ξέραμε να πούμε στους τόσους πολλούς διαδηλωτές τι θα κάναμε μαζί τη Δευτέρα 13/2, βρήκαμε να γράψουμε τι θα έκανε -τάχα- ο μικρός Γαβριάς την Κυριακή στο Σύνταγμα; (1)
Άραγε, τι θα έκανε ο Λένιν το Σάββατο; Ο Γκαριμπάλντι την Παρασκευή; Ο Ντεμουλέν την Πέμπτη; Και ο Άρης την Τετάρτη; την Τρίτη ο Τσε Γκεβάρα; Που ήταν υπαρκτά πρόσωπα και όχι η μυθιστορηματική συμπύκνωση των χαμινιών του παρισιού του 1848 και του 1862. «Το πλασματάκι αυτό δεν τρώει κάθε μέρα. Ωστόσο, αν του κάνει κέφι, πηγαίνει κάθε βράδυ στο θέατρο». «Εχει δύο επιθυμίες που ποτέ δεν τις ικανοποιεί: να ανατρέψει το καθεστώς και να μπαλώσει το παντελόνι του». Μας αφηγείται ο Βίκτωρ Ουγκό στους Αθλίους του.
Ο μικρός Γαβριάς, θα ‘ταν’ ως δώδεκα χρονώ το πολύ. Ένα χαμίνι του Παρισιού, κομμάτι της ψυχής του, με εξυπνάδα, τόλμη και χρυσή καρδιά. Κάποιο βράδυ χρειαζόταν ένα καρότσι για το οδόφραγμα. Ένας βαστάζος είχε αποκοιμηθεί μεθυσμένος μέσα στη χειράμαξά του. Άδειασε τον κοιμισμένο στον δρόμο «…έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί, ένα κόκκινο μολύβι από την τσέπη του κι έγραψε:
«Γαλλική Δημοκρατία
Πήρα το καρότσι [ ... ]
Γαβριάς
»Εβαλε τότε το χαρτί στην τσέπη του γιλέκου του μπεκρή, άρπαξε το δίτροχο και όρμησε θριαμβευτικά ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ
