Διαβάζετε το άρθρο...
Χωρίς κατηγορία

Η «ΜΙΚΡΗ» ΔΕΗ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΝΟΙΑ


Του  Παναγή Αθανασάτου Συνταξιούχου πολιτικού μηχανικού της ΔΕΗ

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τέλη Ιουνίου 2014, δεν έχει ολοκληρωθή η κατάτμηση της ΔΕΗ. Κατά συνέπειαν τα όσα βρί-σκονται εδώ δεν αποτελούν σχόλιο επί των τρεχουσών εξελίξεων, τις οποίες ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει με βεβαιότητα, έστω και μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου, εάν και όπως γίνει.

Διεξάγεται όμως επί του θέματος ευρύς δημόσιος «διάλογος», ανά-λογος με όλους τους παρομοίους του, προηγουμένους και επομένους, και ανάλογος με την παντογνωσία-αγνωσία των βασικών ρητόρων, δημοσιογράφων, οικονομολόγων, πολιτικών, δικηγόρων και γενικο-λόγων των τηλεοπτικών ή εντύπων παραθύρων.

Ιδιαίτερα το θέμα τού ηλεκτρισμού, παραγωγής, διανομής και κυρί-ως ιδιοκτησίας τής σχετικής δραστηριότητος, είναι εξαιρετικά απρό-σφορο για τις συνήθεις παρλαπίπες των ως άνω ρητόρων, αλλά και εξαιρετικά σημαντικό για τη ζωή των πολιτών, για την οικονομία και για το μέλλον τού τόπου.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, το ηλεκτρικό ρεύμα είναι αδύνατον να προσ-ομοιωθή με οποιοδήποτε άλλο αγαθό. Αποτελεί το πρώτιστο αγαθό, χωρίς το οποίο γίνεται από προβληματική έως αδύνατη (το συνηθέ-στερο) η παραγωγή όλων των άλλων, συμεριλαμβανομένων τού νε-ρού, του ψωμιού, ακόμα και του αέρα (air condition κλπ). Ωστόσο, η σπουδαιότητα του ηλεκτρισμού είναι το τελευταίο στοιχείο τής ιδιαιτε-ρότητάς του.

Η μοναδικότητα του ηλεκτρισμού έγκειται στην απόλυτη ανάγκη να καταναλώνεται την ίδια ακριβώς στιγμή που παράγεται, αλλά και να παράγεται σε επαρκή ποσότητα, ανά πάσαν στιγμήν, ώστε να ικανο-ποιείται η κατανάλωση (ζήτηση). Στην περίπτωση που δεν συμβαίνει το δεύτερο, το ηλεκτρικό σύστημα δεν περιορίζει την παροχή του σαν οποιοδήποτε άλλο παραγωγικό σύστημα, απλώς καταρρέει. Και οι συνέπειες είναι από καταστρεπτικές έως θανατηφόρες.

Αν επί παραδείγματι μειωθή ο εφοδιασμός πρώτης ύλης σε οποιαν-δήποτε βιομηχανία, ας πούμε σε ένα διυλιστήριο, η αντίστοιχη από-δοση σε βενζίνη θα μειωθή και αυτή χωρίς άλλα επακόλουθα. Για τα ηλεκτρικά συστήματα (εργοστάσια και δίκτυα) αν η παραγωγή είναι

κατώτερη από τη ζήτηση, έστω και για δευτερόλεπτα, τα συστήματα δεν λειτουργούν με μειωμένη απόδοση, παύουν να λειτουργούν.

Η ιδοκτησία τού ηλεκτρικού συστήματος είναι φυσικά θέμα τεραστί-ας σημασίας, οικονομικής πολιτικής και εθνικής. Επομένως, δεν είναι περίεργο ότι έχει προσελκύσει την προσοχή πολιτικών κομμάτων και ιδιωτικών συμφερόντων. Ωστόσο είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι υπάρ-

χουν οι απαραίτητες γνώσεις για την αξιολόγηση των σχετικών προ-βλημάτων, ακόμα πιο αμφίβολο ότι υπάρχουν οι απαραίτητες ικανό-τητες και απολύτως βέβαιο ότι δεν υπάρχει καλή πίστη και το αίσθη-μα του πολίτη, όπως αυτό οριζόταν στον Χρυσούν Αιώνα ή στην ρω-μαϊκή Δημοκρατία.

Όπως ήδη επισημάνθηκε, ο ηλεκτρισμός πρέπει να καταναλώνεται την στιγμή ακριβώς που παράγεται, και να παράγεται όσος τουλάχι-στον καταναλώνεται. Φυσικά, η απόλυτη ισότητα είναι αδύνατη, αλλά και ακραία επικίνδυνη. Είναι φανερό ότι η παραγωγή ηλεκτρικής εν-εργείας πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την κατανάλωση, σε κάθε στιγμή επαναλαμβάνεται , ώστε να υπάρχει το απαραίτητο περιθώριο ασφαλείας. Αυτό σημαίνει υποχρεωτικά ότι, ένα μέρος τής παραγω-γής πρέπει να παραμένει αδιάθετο (άεργος ισχύς στην γλώσσα των ειδικών), ώστε να είναι έτοιμο να καλύψει οποιανδήποτε απρόβλεπτη ύψωση στην ζήτηση (κατανάλωση), όποτε αυτή εμφανισθή. Αιτίες τέ-τοιας συγκυρίας μπορεί να είναι φερ΄ειπείν το κλίμα, άνοδος ή πτώ-ση απότομη της θερμοκρασίας, ή ακόμα και η αιφνιδιαστική διακοπή

λειτουργίας κάποιου εργοστασίου (μονάδας) παραγωγής λόγω βλά-βης, ή και η καταστροφή κάποιων γραμμών μεταφοράς λόγω θυέλλης ή ο,τιδήποτε άλλο απρόοπτο.

Ο ηλεκτρισμός δεν είναι μόνο η παραγωγή ρεύματος, αλλά και η με-ταφορά του σε σχετικά μεγάλες αποστάσεις, της τάξεως εκατοντάδων χιλιομέτρων, όπως κι η διανομή του στους καταναλωτές, ιδίως στους μικρούς καταναλωτές των πόλεων, οικιακούς, βιοτεχνικούς, εμπορι-κούς κλπ., μέσω τοπικών δικτύων διανομής. Τα δίκτυα γενικώς είναι υπόθεση εξ ίσου σοβαρή με την παραγωγή και περισσότερο «μπελα-λίδικη» για τον υπεύθυνο ηλεκτροδότη. Κι αυτό διότι αναπτύσσονται στον αέρα, υπό τα όμματα των περιβαλλοντικών ΜΚΟ, των πολιτιστι-κών και εξωραϊστικών συλλόγων, της αντιπολίτευσης και παντός άλ-λου γκρινιάρη. Στις πόλεις ειδικά, τα δίκτυα διανομής είναι συνήθως υπόγεια (πια), αλλά οι σχετικές κατασκευές δεν είναι δυνατόν να εκ-τελούνται ή να επεκτείνονται καθημερινώς, διότι οι σχετικές εργασίες αναστατώνουν την κοινωνική και οικονομική ζωή και είναι, επομένως, άκρως αντιδημοφιλείς και δαπανηρές.

Για τους λόγους αυτούς το δίκτυο είναι ένα και μοναδικό, άρα μη «ανταγωνιστικό», άρα μονοπώλιο εκ των πραγμάτων, άρα υποχρεω-τικά υποκείμενο στον δημόσιο έλεγχο. Συνήθως, στις χώρες που επι-κρατεί ιδιωτική ιδιοκτησία στις παραγωγικές μονάδες, ο δημόσιος ρυ-θμιστής τού δικτύου συνιστά και ρυθμιστή τής παραγωγής, των επεν-δύσεων και των τιμών. Η κυριώτερη διαφορά από το προϋφιστάμενο γενικό μονοπώλιο τού ηλεκτρισμού είναι μόνο μερικές καταχρήσεις τής (πρόσκαιρης) «κονόμας» των ιδιωτών-παραγωγών, στις ρωγμές και τις χαραμάδες τού «ελεύθερου» ανταγωνισμού, και μόνο ώσπου αυτές να κλείσουν, γιατί πάντοτε κλείνουν με δημόσια παρέμβαση.

Το μέγεθος αλλά κυρίως η απαραίτητη προβλεπτικότητα των επεν-δύσεων στον τομέα ηλεκτρισμού είναι γιγαντιαίου μεγέθους. Σε ένα αστικό κέντρο οι προβλέψεις για το δίκτυο διανομής αναφέρονται σε ορίζοντα πολλών δεκαετιών, έστω και με την δυνατότητα μικρών το-πικών συμπληρώσεων. Για την κατασκευή μιας παραγωγικής μονά-δας, πολλών εκατοντάδων Μεγαβάτ, η εξεύρεση του χώρου, οι ιδιο-κτησιακές ρυθμίσεις, η απαραίτητη δανειοδότηση και η κυρίως κατα-σκευή τού έργου απαιτούν χρονικό διάστημα τέτοιο, που καλύπτει τη

διάρκεια ζωής ενός άλλου βιομηχανικού προϊόντος, συχνά δε και τη διάρκεια ζωής τής σχετικής βιομηχανίας.

Οι χρονικοί και οικονομικοί αυτοί κύκλοι είναι μεγέθους, σοβαρότη-τας, αξιοπιστίας, προβλεπτικότητας, εντιμότητας (το σπουδαιότερο), τεχνογνωσίας και δανειοληπτικής ισχύος τις οποίες οι ιδιώτες σχεδόν ποτέ δεν διαθέτουν. Ιδιαίτερα εκείνο που τούς λείπει είναι η αναγκαία «υπομονή» στην απόσβεση της επενδύσεως, τριάντα και περισσότε-ρα χρόνια, καθώς αυτό το διάστημα βρίσκεται έξω από το προσδόκι-μο ζωής τού προσώπου-επενδυτή, αλλά και των εταιρειών που σπά-νια διαρκούν τόσο πολύ.

Η ανάμιξη του ιδιώτη στην ηλεκτροπαραγωγή (υπό τον απατηλό τί-τλο τής «απελευθέρωσης», ως εάν η ΔΕΗ είχε αλυσοδέσει τον ηλεκ-τρισμό) πρόκειται να γίνει με απλό και κατάφωρα σκανδαλώδη τρό-πο. Η εταιρεία που θα «αγοράσει» ένα εργοστάσιο της ΔΕΗ θα πλη-ρώσει μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια, τα οποία θα δα-νεισθή πιθανώτατα με την εγγύηση της ΔΕΗ, και στη συνέχεια δεν θα βγή σε κανέναν «ανταγωνισμό». Πολύ απλά, η ΔΕΗ θα αγοράσει σε ακριβή τιμή το σύνολο της παραγωγής για τα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια, ενώ ο αγοραστής θα αποσβέσει το δάνειο σε τρία ή πέντε χρόνια με ξένα λεφτά. Άλλωστε, το μέγεθος, τουλάχιστον των εγχωρί-ων εταιρειών που ενδιαφέρονται για τέτοιες «επενδύσεις», είναι το μέγεθος ενός πτωχού κατσικοκλέφτη, που ευδοκιμεί μόνο επειδή έχει «μπάρμπα» στην Κορώνη.

Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος για τον οποίο υποστηρίζεται η «απελευ-θέρωση» του ηλεκτρισμού; Ο κυριώτερος λόγος είναι ο ιδεοληπτικός θαυμασμός προς την «ελεύθερη» οικονομία, ένα εκπληκτικό πολιτικό φαινόμενο των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων περίπου, το οποίο ήταν λογικό επακολούθημα της σοβιετικής καταρρεύσεως. Φαινόμενο το οποίο δεν έτυχε ουδεμιάς ρεαλιστικής προσεγγίσεως από τους Ευ-ρωπαίους σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, μαρξιστές, κομμουνιστές και λοιπούς θεωρητικά αντιπάλους. Οι κομμουνιστές ιδιαίτερα θεω-ρούν ότι ο «νεοφιλελευθερισμός» αποτελεί ανασπόσταστο στοιχείο και έκφραση του «καπιταλισμού», αγνοώντας πάντα ότι κυριάρχησε (ο νεοφιλελευθερισμός) μόνο όταν ο σταλινικού προτύπου «υπαρκτός σοσιαλισμός» κατέρρευσε θεαματικά, υπό τους δούπους των κατεδα-φιζομένων λενιστικών ανδριάντων.

Η εθνικοποίηση της ηλεκτροπαραγωγής στην Ελλάδα, την Γαλλία, την Ιταλία ή την Βρεταννία συνετελέσθη αμέσως μετά το τέλος τού Πολέμου, υπό καθεστώς πλήρους καπιταλισμού, και δεν ετέθη υπό αμφισβήτηση παρά μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Τι δηλοί ο μύθος εν προκειμένω; Ότι η παράδοση των πάντων στα ιδιωτικά μονοπώ-λια μπορεί να αποφευχθή και ο καπιταλισμός να παραμείνει. Η λο-γική διαχείριση της εξουσίας προς όφελος του κοινωνικού συμφέρον-τος -χωρίς φυσικά τον εξοβελισμό τής ιδιωτικής πρωτοβουλίας- είναι απολύτως συμβατή με την ιδιωτική οικονομία και, συνήθως, ιδιαίτερα ωφέλιμη για τους ιδιώτες επιχειρηματίες.

Ο λόγος για τον οποίο θα γινόταν δεκτή η ιδιωτικοποίηση του ηλεκ-τρισμού από το μεγάλο μέρος των πολιτών δεν μπορεί να είναι άλλος από την πτώση των τιμών. Ακόμα όμως κι αν συμβή κάτι τέτοιο, πολύ πρόσκαιρα όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, υποκρύπτεται πάντοτε ο μείζων κίνδυνος της ασφαλείας ηλεκτροδοτήσεως (το μπλακ-άουτ σε σύγχρονα ελληνικά).

Σε ειδικές στιγμές υψηλής κατανάλωσης, είναι εξαιρετικά πιθανό η παραγωγή να υπολείπεται κατά τι τής κατανάλωσης, εννοείται της πι-θανολογουμένης προκαταρκτικά κατανάλωσης, γιατί αν υπολειφθή της πραγματικής είναι πολύ αργά. Η μικρή αυτή υστέρηση, ή και πά-ρα πολύ μικρή, της τάξεως του 1%, μπορεί να αποβή κυριολεκτικά καταστρεπτική για την ευστάθεια του συστήματος, τόσο καταστρεπτι-κή όσο και η δεκαπλάσιά της (κατά κάποιον τρόπο είναι το πάνω απ’ το 31, στο ομώνυμο παιγνίδι, όπου είτε 32 είτε 40 «καίγεσαι»). Εάν η παραγωγή είναι ιδιωτικοποιημένη και υπό χρηματιστηριακό ανταγω-νισμό εμπορεύματος-τιμής, τότε ο παραγωγός που διαθέτει την απα-ραίτητη περίσσεια την πωλεί σε πολλαπλάσια τιμή από την συνήθη, διότι εκμεταλλεύεται εκβιαστικά αυτήν ακριβώς την φυσική «αδυνα-μία» οποιουδήποτε ηλεκτρικού συστήματος. Έχουν ήδη εντοπισθή πολλές τέτοιες καταχρήσεις με την τιμή να ανεβαίνει διακόσιες ή τρια-κόσιες φορές. Στις περισσότερες περιπτώσεις ενεργοποιήθηκε κρατι-κή παρέμβαση και συχνά οι υπεύθυνοι κατέληξαν στην φυλακή. Το ενδιαφέρον όμως έγκειται στο ότι ο ιδιώτης παραγωγός δεν έχει συμ-φέρον να επενδύσει σε νέες μονάδες, ακριβώς λόγω της συγκυρίας που περιγράψαμε. Αν λείπει ρεύμα, το χειρότερο που θα του συμβή θα είναι να πωλήσει το δικό του ακριβά, ενώ αν περισσεύει ρεύμα, ιδίως αν η περίσσεια οφείλεται στην δική του επένδυση, τότε κινδυ-νεύει να το δει αδιάθετο. Ποιός μπορεί στα σοβαρά να τον κατηγορή-σει για την επενδυτική αποχή; Με άλλα λόγια, πο υποσχέσεις των αρμοδίων για νέες παραγωγικές επενδύσεις είτε προέρχονται από μνημειώδη άγνοια, είτε υποκρύπτουν προθέσεις εξαπατήσεως, είτε και τα δύο, με την απάτη να μοιάζει σαν τουφεκιά στον αέρα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι επενδύσεις στην ηλεκτρική ενέργεια είναι υποχρεωτικό να κινούνται σε πολύ μεγάλο βάθος σχεδιασμού και προοπτικών, με κριτήρια δημοσίου συμφέροντος και με την εγγύηση ισχυρού κράτους πίσω τους. Άλλωστε, στην Ελλάδα, ένα μεγάλο μέ-ρος τής χώρας ηλεκτροδοτείται με κοινωνικά και εθνικά κριτήρια, με άλλα λόγια είναι ζημιογόνο για την ΔΕΗ. Ποιός ιδιώτης κατσικοκλέ-φτης (επαναλαμβάνεται ο άκομψος όρος) μπορεί να επωμισθή το κό-στος τής Μυκόνου ή των ορεινών συνοικισμών; Ποιός ίσως θα ήταν πρόθυμος να το μοιραστεί με την ΔΕΗ; Αστεία πράγματα. Ο ιδιώτης θα «αγοράσει» με τον τρόπο που περιγράψαμε, έναντι πινακίου φα-κής, μερικά εργοστάσια «φιλέτα», θα έχει εξασφαλισμένη την διάθε-ση του συνόλου τής παραγωγής του σε τιμές πολύ ανώτερες από το κόστος που θα είχε η ΔΕΗ αν κρατούσε εκείνη τα εργοστάσια, και θα αφήσει στον εθνικό ηλεκτροδότη τον «κατιμά», ήτοι τους δαπανηρούς μικροσταθμούς παραγωγής των νησιών, τις πιο παλιές και κοστοβό-ρες μονάδες παραγωγής, τις αντιδημοφιλείς δραστηριότητες δημοσιο-νομικής υποστήριξης του κράτους (χαράτσια κλπ), μέρος τής οικονο-μικής αστυνόμευσης και γενικά ό,τι δεν βολεύει τους «επενδυτές».

Η πολιτικές παρατάξεις που «ευαγγελίζονται» την ιδιωτικοποίηση είναι ενθουσιασμένες με αυτές τις προοπτικές; Όχι δα. Κανένας πολι-τικός δεν θα έπαιρνε ποτέ τέτοιες αποφάσεις. Όπως και δεν τις πήρε καμμιά ελληνική κυβέρνηση των τελευταίων είκοσι χρόνων, και όταν ακόμα διέθεταν πλειοψηφίες μεγαλύτερες και αρραγέστερες της σημε-ρινής. Το ξεπούλημα της ΔΕΗ είναι καθαρός εκβιασμός των γερμανι-κών δυνάμεων οικονομικής κατοχής (και να δούμε για πόσο μόνο οι-κονομικής).

Ωστόσο, τα νεοφιλελεύθερα φληναφήματα και οι παράπλευρες πλα-γιοκοπήσεις (ΓΕΝΟΠ λ.χ.) και ευήκοα ώτα βρίσκουν και δεν λένε μό-νο ψέμματα. Αλλά ποτέ δεν προσεγγίζουν την πραγματικότητα από την σκοπιά τού δημοσίου συμφέροντος, των φυσικών και τεχνικών χαρακτηριστικών του εν λόγω κοινωνικού αγαθού ή των προοπτικών που (δεν) έχει η ιδωτικοποίηση. Αλλά και η πλευρά που έχει αντιρ-ρήσεις δεν είναι πολύ αναλυτικώτερη και ακριβέστερη.

Η δημόσια αντιπαράθεση αναλίσκεται σε ασαφείς όρους γενικών πολιτικών αντιλήψεων (Δεξιάς- Αριστεράς, προοδευτικών ή συντηρη-τικών πολιτικών κοκ), αφήνοντας κατά μέρος το ουσιώδες ή εκείνο που θα έπρεπε να είναι το ουσιώδες.Το δημόσιο και εθνικό συμφέ-ρον τουτέστιν, και ειδικώτερα τις πραγματικές, φυσικές και τεχνικές ιδιαιτερότητες της ηλεκτρικής βιομηχανίας, στοιχεία τα οποία καθορί-ζουν το εφικτό και το ευκταίο ανεξαρτήτως πολιτικού συστήματος ή κυβερνώντος κόμματος, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο θέμα. Ο ηλεκ-τρισμός ήταν και παραμένει ο ίδιος στην ΕΣΣΔ του Στάλιν, την Κίνα τού Μάο, την Ελλάδα τού εμφυλίου ή την Ελλάδα τού μνημονίου. Δεν είναι ζήτημα κομματικής οπτικής, είναι ζήτημα πολίτη, αλλά και ζήτη-μα γνώσης, όχι ρητορείας…

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow ΣΥΡΙΖΑ | ΕΥΔΑΠ on WordPress.com

Δώστε το email σας για να παρακολουθείτε τις καταχωρήσεις στο site

Μαζί με 1.574 ακόμα followers

Πρόσφατα σχόλια

Διαχειριστής στο Πόσο αξίζει μια υπερωρία;
Διαχειριστής στο Συζητείται από σήμερα 31/8/201…
Διαχειριστής στο Έφη Αχτσιόγλου: Παρεμβάσεις πο…
Διαχειριστής στο Tvxs Αποκλειστικό: Αποκαλυπτικ…
Διαχειριστής στο ΕΥΔΑΠ: Διπλάσια ποσότητα δωρεά…

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

  • 93,516 hits

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

2ο Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ : Δημήτρης Στρατούλης eurogroup Kινητοποιήσεις SOSτε το νερό ΑΥΓΗ Αλέξης Τσίπρας Αναδρανιστάκης Ανακοίνωση Ανανδρανιστάκης Ανοιχτή Πόλη Απεργία Βίτσας Βενιζέλος Βουλή Βούλτεψη ΓΣΕΕ Γαβριήλ Σακελλαρίδης Γεωργιάδης Γιάννης Δραγασάκης ΔΕΗ ΔΕΘ ΔΕΚΟ Δίκτυο Συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ Δημοψήφισμα Δημόσια Περιουσία Δύναμη Ζωής ΕΛΒΟ ΕΛΠΕ ΕΛΤΑ ΕΡΤ ΕΥΑΘ ΕΥΔΑΠ Εργασιακές σχέσεις Θανάσης Καρτερός Ιδιωτικοποιήσεις ΚΚΕ Κατρούγκαλος Κρατική καταστολή ΜΜΕ ΜΜΕ, κανάλια, ειδήσεις Μανώλης Γλέζος Ν.Χουντής ΝΔ Νάσος Ηλιόπουλος ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ ΠΑΣΟΚ Παραγωγική Ανασυγκρότηση Προϋπολογισμός Ρένα Δούρου ΣΕΚΕΣ ΣΕΠΕ ΣΥΡΙΖΑ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΣΥΡΙΖΑ ΕΥΔΑΠ Σαμαράς ΣτΕ Στέλιος Σταυρίδης Στουρνάρας Στρατούλης Συλλογικές Συμβάσεις ΤΑΙΠΕΔ Χρυσή Αυγή άρθρα διαπλοκή εκδήλωση επιστράτευση εργασιακά ιδιωτικοποίηση καθαρίστριες κυβέρνηση λεηλασία νερό συνδικάτα τράπεζες
Αρέσει σε %d bloggers: